Κάθε Ιούλη οι πικρές μνήμες επανέρχονται. Η μνήμη είναι ευθύνη. Κάθε Ιούλιο, η Κύπρος θυμάται. Η μνήμη των νεκρών, των αγνοουμένων, των προσφύγων δεν είναι τελετουργική. Είναι ηθική υποχρέωση. Η ιστορική αλήθεια δεν πρέπει να θολώσει, ούτε να γίνει αντικείμενο πολιτικής σκοπιμότητας.  Για κάποιους βέβαια  είναι μια «επετειακή» ανάγκη. Για  πολλούς είναι η πικρή ανάμνηση όσων έζησαν πριν 52 χρόνια. Για τους νεότερους είναι η μνήμη πως μεγάλωσαν σε συνθήκες ημικατοχής. Είναι κι αυτοί που προσπαθούν να αναθεωρήσουν την Ιστoρία, να δικαιολογήσουν άμεσα ή έμμεσα την εισβολή, φορτώνοντας την ευθύνη στο θύμα. Διότι ασφαλώς τα όποια λάθη της ελληνικής πλευράς δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την εισβολή και προπάντων τη συνεχιζόμενη κατοχή. Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν και παραμένει μια ανεξάρτητη Πολιτεία και κανένας διεθνής νόμος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κατοχή των εδαφών της από τον εισβολέα.