Πώς ψηφίζει ένας 18άρης

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

 
Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ θα ψηφίσει για πρώτη φορά. Βάζω τη θέση μου στη δική του, στη δική των φίλων του και του κάθε 18άρη, 19άρη που δεν θα ψηφίσει βάσει οικογενειακής παράδοσης, που δεν ανήκει σε κομματικές νεολαίες και πρέπει μόνος του να κρίνει και να αποφασίσει. Σε μια εποχή που δεν υπάρχουν ιδεολογίες -ο Τσε δεν ήταν παρά φανελάκι για το γήπεδο-που τα όρια Δεξιάς κι Αριστεράς είναι δυσδιάκριτα, που δεν υπάρχουν μύθοι και σύμβολα να καθοδηγούν το συναίσθημα, που δεν υπάρχει ίσως τίποτα με το οποίο να μπορείς να ταυτιστείς κι ούτε τίποτα για το οποίο να φανατιστείς. Σε μια εποχή που η μουσική που ακούς, είναι θέμα αισθητικής κι όχι θέμα ιδεολογίας, τα βιβλία κι οι ταινίες θέμα ενδιαφέροντος κι όχι κατευθυντήριος φάρος. Σε μια εποχή που κομμουνισμός και καπιταλισμός έχουν αποτύχει.

Ως πιο ορθολογιστές, παρά ως ιδεολόγοι, οι σημερινοί 18άρηδες θα πρέπει να αποφασίσουν βάσει άλλων δεδομένων. Πιο χειροπιαστών. Δεν ξέρω ποια είναι αυτά τα δεδομένα.
Το σίγουρο είναι πως δεν πιστεύουν σε μεγάλα λόγια, έχουν απομυθοποιήσει από νωρίς πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις, τα οποία έτρεφαν μια - δυο γενιές πριν και τις καθοδηγούσαν τι να ψηφίσουν. Η νέα γενιά έχει βάλει τα πράγματα από νωρίς κάτω από μεγεθυντικό φακό και στέκει επικριτική απέναντι. Σιωπηρά, χωρίς εξάρσεις αγωνιστικότητας, αλλά με ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα. Κι ενώ μοιάζουν αποστασιοποιημένοι από την πολιτική, μάλλον οι πολιτικοί έχουν αποστασιοποιηθεί από αυτή τη γενιά, που μεγάλωσε με άλλα πρότυπα, που δεν ένιωσε την ανάγκη να ενταχθεί κάπου, που μάλλον δεν θα προσκαλέσουν στην τελετή του γάμου τους κανένα βουλευτή.
Κι ενώ οι πολιτικοί συνεχίζουν να μιλούν με άλλους όρους, να διεκδικούν την ψήφο του κόσμου με άλλους τρόπους, να απευθύνονται σε αυτούς που έτσι κι αλλιώς θα ψηφίσουν, να προσπαθούν να φανατίσουν τα μέλη τους, να συσπειρώσουν τους δικούς τους, κάποιες χιλιάδες στέκονται αμήχανα έως κι αδιάφορα απέναντι σ’ όλο αυτό. Όσο και να θέλουν να πιστέψουν σε κάτι, σε κάποιον, τους είναι δύσκολο. Ακόμα και το μη χείρον βέλτιστον δεν είναι αποδεκτό για αυτή τη γενιά.


Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Δημοσιεύτηκε στις 17/10/2012