Νταραβέρια με τον υπόκοσμο δεν επιτρέπονται
Επιμένουν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης στις επιθέσεις τους εναντίον της κυβέρνησης ή, όπως την έχουν πει στελέχη τους, της γαλάζιας συμμορίας, της γαλάζιας μαφίας, της εγκληματικής οργάνωσης, του επιτελικού παρακράτους, της Ανώνυμης Εταιρείας (Α.Ε.), θέλουν εκλογές για να υπάρξει πολιτική αλλαγή, όπως ζητούν οι περισσότεροι πολίτες (πάνω από 60% στις δημοσκοπήσεις). Στη συνέντευξη που παραχώρησε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης στην εκπομπή «15 λεπτά» των «Νέων» με τον Γιώργο Παπαχρήστο, προαναγγέλλει επί της ουσίας τη σκλήρυνση της «γραμμής» που θα ακολουθήσει: «Ενας άνθρωπος που βγαίνει ένας στρατηγός απόστρατος του Ισραήλ, καταδικασμένος στην ελληνική Δικαιοσύνη και τον εκβιάζει ευθέως λέγοντάς τον Νίξον της χώρας, μπορεί να σταθεί πρωθυπουργός; Εγώ λέω πως δεν μπορεί να σταθεί». Δίκιο έχει ο κ. Ανδρουλάκης, δεν μπορεί να σταθεί.
Για να είμαστε σωστοί, μπορεί να σταθεί σε χώρες όπου η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι κολοβή, όπου οι κυβερνήσεις εκλέγονται μεν, αλλά διοικούν με τη λογική «είμαι πλειοψηφία και κάνω ό,τι γουστάρω», ελέγχουν όλους τους αρμούς εξουσίας, χειραγωγούν τη Δικαιοσύνη, έχουν καταργήσει τους μηχανισμούς εξισορρόπησης, έχουν αιμομικτικές σχέσεις με τις παρασιτικές ελίτ του χρήματος. Ομως σε καμία χώρα της Ευρώπης (κάποιες εξαιρέσεις υπάρχουν, για παράδειγμα Ουγγαρία, Ελλάδα) πρωθυπουργός με τέτοιες επιδόσεις στον τομέα της δημοκρατίας δεν θα έμενε στη θέση του ούτε μία μέρα. Γράφει στο κύριο άρθρο της η «Εφημερίδα των Συντακτών» (2/4/2026): «Μια τέτοια κυβέρνηση, στην περίπτωση που διακρίνεται από δημοκρατική ευαισθησία, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί χθες. Αλλά δεν το έκανε. Θα πρέπει να παραιτηθεί όταν έρθουν οι δικογραφίες στη Βουλή. Κανείς όμως δεν πιστεύει πως θα το κάνει. Οπότε η χώρα θα σέρνεται στην πολιτική αναξιοπιστία και στην πολιτική κρίση που εκ των πραγμάτων προκαλείται;». Εδώ είναι Βαλκάνια, εδώ έχουμε ένα καθεστώς που στήνεται μεθοδικά επί επτά χρόνια και ο επικεφαλής του, παρά το γεγονός ότι δηλώνει θεσμικός, φιλελεύθερος και πλέρια δημοκράτης, αντιστέκεται σθεναρά και μετέρχεται όλα τα μέσα για να κουκουλώσει τις δυσώδεις υποθέσεις. Η λέξη παραίτηση έχει εξοριστεί από το λεξιλόγιό του.
Ξέρει πολύ καλά ότι αν καταρρεύσει το σύστημά του οι συνέπειες για τον ίδιο, τους συνεργάτες του και τους φίλους του, εντός και εκτός κυβέρνησης, θα είναι μεγάλες. Στον ορίζοντα θα αρχίσει να διαγράφεται η αίθουσα του Ειδικού Δικαστηρίου. Τι γίνεται σ' αυτές τις περιπτώσεις; Οταν δηλαδή η κυβέρνηση συνεχίζει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, αρνείται να ομολογήσει την εμπλοκή της και να αναλάβει τις ευθύνες της, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να παρατείνει τον βίο της, επιχειρεί να συγκαλύψει τις πομπές της, προσπαθεί με συκοφαντίες να χρεώσει τα δικά της λάθη και εγκλήματα συνολικά στο πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα στα άλλα κόμματα που διαχειρίστηκαν πριν απ’ αυτήν την εξουσία, επιστρατεύει πρόθυμους δικαστικούς λειτουργούς για να την απαλλάξουν, όταν οι βουλευτές της προδίδουν την αποστολή τους για να μη χάσουν τις έδρες τους, τότε τι μπορεί να κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Να καταθέσουν πρόταση μομφής; Δεν θα απειληθεί η ενότητά της. Να περιμένουν κινήσεις από το εσωτερικό της που θα βάλουν στο στόχαστρο τον αρχηγό; Ευσεβής πόθος. Αρα; Υπάρχει λύση;
Το πολύ γνωστό κλισέ «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» δοκιμάζεται με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση. Τι μπορούν να κάνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης απέναντι σε ένα καθεστώς που, όπως λένε, είναι διεφθαρμένο, υπονομεύει τους θεσμούς, οργανώνει παρακρατικούς μηχανισμούς, βυσσοδομεί; Να κατεβάσουν τον κόσμο στους δρόμους; Μπορούν; Μόνο το ΚΚΕ έχει αυτή τη δυνατότητα, αλλά πορεύεται με την αντίληψη «καλύτερα μόνο μου στον σωστό δρόμο, παρά με άλλους μαζί στον λάθος δρόμο», οπότε η προσπάθεια να κινητοποιηθούν οι πολίτες και να απαιτήσουν την παραίτηση της κυβέρνησης, πιθανότατα θα αποτύχει. Χώρια που μεταξύ των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης υπάρχει μπόλικη καχυποψία και οι δίκες προθέσεων είναι καθημερινό φαινόμενο. Ωστόσο τα κόμματα, από τη στιγμή που χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση εγκληματική οργάνωση, οφείλουν να πλαισιώσουν τη ρητορική τους με εκείνα τα μέσα πάλης που θα δικαιολογούν τις καταγγελίες τους. Διαφορετικά είναι ευάλωτα στην κατηγορία περί δημαγωγίας, ότι δηλαδή έχουμε βιαιότητα στα λόγια και δειλία στην πράξη. Οταν αποκαλείς τον αντίπαλό σου εκπρόσωπο του υποκόσμου, κάθε σχέση μαζί του έστω και στο τυπικό επίπεδο σε καθιστά στη χειρότερη περίπτωση συνεργό, στην καλύτερη περίπτωση οπορτουνιστή. Νταραβέρια με τον υπόκοσμο δεν επιτρέπονται.
Aucun commentaire:
Enregistrer un commentaire