Ενας πρώιμα ανοϊκός μαζεύει πέτρες. Πολλές πέτρες, που τις συσσωρεύει επάνω σε μια σανίδα. Είναι τόσο απόλυτα απορροφημένος που δεν τον νοιάζει τίποτε άλλο. Ξαφνικά η σανίδα σπάει και το οικοδόμημά του καταρρέει. Αυτός τις παρατάει και μαζεύει άλλες. Ξαναρχίζει την ίδια δουλειά από την αρχή.
Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι ψυχαναλυτές Καρλ Αμπραχαμ και Ζακ Λακάν ερμηνεύουν αυτή τη συμπεριφορά (θεωρώντας τη νοσηρή είτε αντιθέτως υγιή) ούτε με το αν κάποτε σύγχρονοί μας καλλιτέχνες επιμένουν να επαναλαμβάνουν μέσα στην τέχνη τους μοτίβα και φόρμες. Η ιδέα του επίμονου ανοϊκού ξαναήρθε στον νου μου καθώς διάβαζα για τους έξι ουρανοξύστες που θα «στολίσουν» το Ελληνικό.
