Υποκριτικές είναι οι κολακείες των
πολιτικών προς τους ομογενείς
Του Γιάννη Βασιλάκου
Οι
Ελληνες αρέσκονται να κατασκευάζουν μύθους και να τους πιστεύουν ως
αδιάσειστα γεγονότα, πράγμα που εξηγεί, ώς ένα σημείο, και τη διαχρονική
κακοδαιμονία τους. Ενας από τους αγαπημένους μύθους της μόδας που
διακινείται επίμονα τελευταία, λόγω της βαθιάς ελληνικής κρίσης, είναι
αυτός που σχετίζεται με τον απόδημο ελληνισμό (τη «μεγάλη δεύτερη
Ελλάδα», τον «δεύτερο πνεύμονα του οικουμενικού ελληνισμού» και πολλά
ηχηρά παρόμοια) ως αγκωνάρι της δεινά χειμαζόμενης γενέτειρας. Ακόμη και
ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δεν απέφυγε την πεπατημένη αφού, σε
συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» (5/10/2012) μεταξύ
άλλων δήλωσε: «Είμαστε ένας εργατικός και ταλαντούχος λαός: κοιτάξτε
τους Ελληνες στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, στη Γερμανία και σε όλον τον
κόσμο. Βρίσκονται παντού και είναι παντού επιτυχημένοι. Το DNA είναι
καλύτερο από ό,τι η κατάσταση της χώρας μας».
Ατυχής δήλωση, μία από τις τόσες γνωστές «κορόνες» των ελλήνων
πολιτικών στις οποίες μας έχουν συνηθίσει. Επειδή όμως αυτό το τροπάρι
τείνει να γίνει αξίωμα, οφείλω να απομυθοποιήσω κάποιες πτυχές του.
Δηλαδή ορισμένες χρόνιες πλάνες, ψευδαισθήσεις και αναλήθειες αναφορικά
με τον απόδημο ελληνισμό.
