ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
Προσωπική ποίηση με μαθητεία στη δημοτική
Στην ποίηση, ανώνυμη και προσωπική,
το χρώμα της αγάπης είναι το κόκκινο, σαν τεκμήριο γνήσιου πάθους,
αιματηρού. Αυτό ισχύει από τον καιρό που η Σαπφώ ζωγράφιζε τον Ερωτα να
κατεβαίνει από τον ουρανό φορώντας πορφυρή χλαμύδα («ελθόντα εξ οράνω
πορφυρίαν περθέμενον χλάμυν») και έως την εποχή που ο λαϊκός ποιητής
απάρτιζε λιανοτράγουδα όπως το επόμενο, αποθησαυρισμένο από τον Κ.
Τεφαρίκη (1866): «Ερώτησα τον έρωτα τι ρούχα να φορέσω, / κι αυτός μου
είπε κόκκινα, τ’ς αγάπης μου ν’ αρέσω».
Κόκκινο είναι λοιπόν, τι πιο φυσικό, το χρώμα της αγάπης και σε ένα τετράστιχο του Κύπριου ποιητή Μιχάλη Πασιαρδή, ο οποίος γεννήθηκε στο Τσέρι της Λευκωσίας το 1941 και έχει ήδη καταθέσει πλούσιο έργο. Πρόκειται για το 52ο της πρώτης σοδειάς του, του 1999, που κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Αιγαίον της κυπριακής πρωτεύουσας: «Το μήλον πάνω στημ μηλιά πριχού να κοτσιινίσει / θωρεί σ’ εσένα ‘πού μακρά τζιαί λέει να σου ντζιίσει, / να πάρει ‘πού το κότσιινον πόν εις το πρόσωπόν σου / για να λαλεί το χρώμα του κρατεί ‘πού το δικόν σου».
Κόκκινο είναι λοιπόν, τι πιο φυσικό, το χρώμα της αγάπης και σε ένα τετράστιχο του Κύπριου ποιητή Μιχάλη Πασιαρδή, ο οποίος γεννήθηκε στο Τσέρι της Λευκωσίας το 1941 και έχει ήδη καταθέσει πλούσιο έργο. Πρόκειται για το 52ο της πρώτης σοδειάς του, του 1999, που κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Αιγαίον της κυπριακής πρωτεύουσας: «Το μήλον πάνω στημ μηλιά πριχού να κοτσιινίσει / θωρεί σ’ εσένα ‘πού μακρά τζιαί λέει να σου ντζιίσει, / να πάρει ‘πού το κότσιινον πόν εις το πρόσωπόν σου / για να λαλεί το χρώμα του κρατεί ‘πού το δικόν σου».
