ΕΦΗΜΕΡΑ
Ας μη γίνουμε όλοι πτυχιούχοι
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
ΤΑ ΝΤΟΠΑΡΑΜΕ σαν άλογα κούρσας. Από ιδιαίτερα σε ιδιαίτερα. Για να έχουν όσο πιο ψηλούς βαθμούς γίνεται. Όχι για να μάθουν, ούτε για να προβληματιστούν, ούτε για να αποκτήσουν κρίση. Απλώς να έχουν πιο ψηλό βαθμό από τους υπόλοιπους και να εξασφαλίσουν θέση σε ένα από τα πανεπιστήμια της Ελλάδας που παραπαίει (μέχρι και το Πολυτεχνείο της το έχει κλείσει), σε ένα από τα πανεπιστήμια της Αγγλίας (καλά ή κακά, στο Λονδίνο ή σε μια απομακρυσμένη επαρχία δεν έχει σημασία) ή στο δικό μας πανεπιστήμιο όπου οι θέσεις είναι περιζήτητες (ειδικά από τα κορίτσια). Τι έμαθαν, αν έμαθαν, δώδεκα χρόνια δεν έχει καμία σημασία. Το θέμα είναι να κόψουν το νήμα στο τέρμα πρώτοι. Σε λίγες μέρες, θα βγουν τα αποτελέσματα κι οι δημοσιογράφοι θα ψάχνουμε τους πρώτους. Να τους ρωτήσουμε πόσο διάβασαν (όχι πόσες ώρες ιδιαίτερα τη μέρα έκαναν).
Ένα τυπογραφικό λάθος έρχεται να αναδείξει το γελοίο και ταυτόχρονα τραγικό της όλης υπόθεσης. Όλο αυτό το νταβαντούρι για ένα χρόνο, η τόση προετοιμασία, η τόση οργάνωση, η μεθοδολογία… φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Τονίζονται οι λέξεις ή δεν τονίζονται; Και στην Πληροφορική τι γίνεται; Στα μαθηματικά;
