Σε πολλά ''τριτοκοσμικά'' μέρη της Ασίας, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπων ζούνε με τα απολύτως στοιχειώδη, σε σπίτια της μιάς κάμαρας όπου εκεί ζουν, εκεί κοιμούνται, εκεί...
μαγειρεύουν και τρώνε, εκεί διαβάζουν τα παιδιά (αν πηγαίνουν σχολείο), εκεί αναπαράγονται, εκεί τα πάντα.
Ονειρεύονται βέβαια μιά
καλύτερη ζωή αλλά δεν διαμαρτύρονται.
Τα κριτήριά τους πολιτισμικά και αισθητικά έχουν τόσο αμβλυνθεί που αντιμετωπίζουν την κατάστασή τους σαν κάτι φυσιολογικό, και ό,τι περισσότερο θα μπορούσαν να κερδίσουν, σαν μιά τρομακτική εύνοια της τύχης,
..και όχι σαν κάτι που δικαιούνται ως άνθρωποι, σκληρά έως απάνθρωπα πολλές φορές εργαζόμενοι.
Ακριβώς στο ίδιο δείχνει να μετατρέπεται και η ελληνική κοινωνία.
Η ίδια μοιρολατρεία, η ίδια συνήθεια της μιζέριας και της κακομοιριάς δείχνουν να κατακτούν τον έλληνα πολίτη.
