Δεν υπάρχει ούτε ένας πολίτης που να μην έχει να καταγγείλει κάποια ιστορία ταλαιπωρίας του από τις κρατικές υπηρεσίες.
Δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα ευρισκόμενο στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που να μην έχει καταγγείλει τον τρόπο λειτουργίας της κρατικής μηχανής, υποσχόμενο «επανίδρυση», «αλλαγή εκ βάθρων» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Σήμερα που η χώρα έχει χρεοκοπήσει, το ζήτημα της λειτουργίας του κράτους επανέρχεται στο προσκήνιο με διαφορετικούς όρους, κυρίως δημοσιονομικούς, και ζητείται η δραστική μείωση του κόστους λειτουργίας του. Η κουβέντα, όμως, για μια σύγχρονη δημόσια διοίκηση πρέπει να υπερβαίνει αυτούς τους όρους.
Η δεξιά μετά τον Εμφύλιο έστησε ένα καθαρό κομματικό κράτος, στο οποίο είχαν θέση μόνο οι «εθνικόφρονες». Η μισή Ελλάδα πλήρωνε μεν τους φόρους της αλλά ήταν αποκλεισμένη από την κρατική μηχανή, λόγω πολιτικών φρονημάτων. Οταν το 1981 κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, οι αποκλεισμένοι πίστεψαν ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής. Και πράγματι, η κατάσταση άλλαξε. Ομως αντί να πει ο Α. Παπανδρέου, τέλος αυτά που ξέρατε, τώρα θα θεσπιστούν κανόνες και θα ισχύουν για όλους, είπε, στη θέση του γαλάζιου κράτους θα δημιουργηθεί το πράσινο κράτος. Τους «εθνικόφρονες» αντικατέστησαν οι «πρασινοφρουροί». Η δεξιά περίμενε τη δική της σειρά για να «αποκαταστήσει» τα πράγματα όταν έκτοτε ερχόταν ξανά στην εξουσία, και πάει λέγοντας...
Το κράτος ποτέ δεν ήταν στην Ελλάδα υπηρέτης του δημόσιου συμφέροντος. Υπηρετούσε πάντα τις πελατειακές σχέσεις των κομμάτων, τα συμφέροντα συγκεκριμένων επιχειρηματιών και τις κάθε λογής συντεχνίες του δημόσιου τομέα.
