Άρθρο του Θ. Κουτμερίδη στην «Κ»: Η αδελφή μου, αν είχε κάνει το εμβόλιο, θα ζούσε
Το τηλέφωνο χτυπάει. Κοιταζόμαστε έντρομοι. Για σχεδόν σαράντα μέρες ο πατέρας μου και εγώ δεν κοιμόμασταν, δεν ξυπνούσαμε, ζούσαμε κάπου ενδιάμεσα. Είμαστε στην Εντατική νεογνών για να δούμε την κόρη της Πάττυς, η οποία ευτυχώς τα πηγαίνει μια χαρά. Ξαναχτυπά το τηλέφωνο. Το σηκώνουμε
Φωτ. AP
Το τηλέφωνο χτυπάει. Κοιταζόμαστε έντρομοι. Για σχεδόν σαράντα μέρες ο πατέρας μου και εγώ δεν κοιμόμασταν, δεν ξυπνούσαμε, ζούσαμε κάπου ενδιάμεσα. Είμαστε στην Εντατική νεογνών για να δούμε την κόρη της Πάττυς, η οποία ευτυχώς τα πηγαίνει μια χαρά. Ξαναχτυπά το τηλέφωνο. Το σηκώνουμε. Στην άλλη άκρη της γραμμής, ο διευθυντής εντατικολόγος μάς λέει με κάπως τρεμάμενη φωνή: «Κύριε Κουτμερίδη, δυστυχώς δεν έχω καλά νέα. Το κορίτσι “έφυγε”».
