Η βίαιη επαναστατική αλλαγή είναι διακρατική, ακόμη και παγκόσμια στη φύση της
Υπάρχει κάτι κοινό που
συνδέει τις λαϊκές εξεγέρσεις που βλέπουμε στους δρόμους σε όλον τον
κόσμο από την Νοτιοανατολική Ασία μέχρι την Ευρώπη και την Λατινική
Αμερική;
Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε επανάσταση είναι διαφορετική.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι σαφές ότι στον σύγχρονο, διασυνδεδεμένο κόσμο, οι εξεγέρσεις του 2013-14 έχουν ομοιότητες. Τουρκία, Ουκρανία, Ταϊλάνδη, Βενεζουέλα και Βοσνία - Ερζεγοβίνη είναι όλες δημοκρατίες μεσαίου εισοδήματος με εκλεγμένους ηγέτες που πολιορκούνται από θυμωμένος ανθρώπους για την κακοδιοίκηση, την διαφθορά και την κατάσταση της οικονομίας. Αυτές τις ημέρες δεν είναι πλέον μόνο οι δικτάτορες, που έχουν κάτι να φοβηθούν από το πλήθος.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι σαφές ότι στον σύγχρονο, διασυνδεδεμένο κόσμο, οι εξεγέρσεις του 2013-14 έχουν ομοιότητες. Τουρκία, Ουκρανία, Ταϊλάνδη, Βενεζουέλα και Βοσνία - Ερζεγοβίνη είναι όλες δημοκρατίες μεσαίου εισοδήματος με εκλεγμένους ηγέτες που πολιορκούνται από θυμωμένος ανθρώπους για την κακοδιοίκηση, την διαφθορά και την κατάσταση της οικονομίας. Αυτές τις ημέρες δεν είναι πλέον μόνο οι δικτάτορες, που έχουν κάτι να φοβηθούν από το πλήθος.
Η πεποίθηση ότι η βίαιη επαναστατική αλλαγή είναι διακρατική, ακόμη και παγκόσμια στη φύση της, και ενιαία σε προέλευση και φιλοδοξία, είναι σαγηνευτική, επίμονη, και ιστορικά παράλογη. Οι πρόγονοί της συγκαταλέγονται στη χαμένη εποχή του Μαρξ και του Λένιν, όταν οι «εργάτες όλου του κόσμου» ευαγγελίζονταν την δικτατορία του προλεταριάτου.
