Κύπρος : Άνθρωποι πεινάνε

ΕΦΗΜΕΡΑ

Πού φτάσαμε κύριε πρόεδρε

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΟΤΑΝ το 1974 περίμενες στην ουρά για να
πάρεις κάτι να ταΐσεις την οικογένεια σου,
ένιωθες ταπεινωμένος, ντροπιασμένος, αλλά
ήξερες πως βρέθηκες στη θέση αυτή γιατί μια
ξένη χώρα εισέβαλε στον τόπο σου. Υπήρχε
ένας ορατός εχθρός. Και ταυτόχρονα υπήρχε
μια ελπίδα. Ζούσες στο αντίσκηνο, 2Χ2, αλλά
ήλπιζες πως θα τελειώσει αυτό και θα επιστρέ-
ψεις πίσω στο σπίτι σου. Και ταυτόχρονα υπήρ-
χαν τα περιθώρια να εργαστείς.
Σήμερα δεν υπάρχει καν ουρά για να ξεφτιλι-
στείς και να εξασφαλίσεις φαγητό για τα παι-
διά σου. Ζεις την απελπισία σου, κλεισμένος
στο σπίτι σου. Κανένας δεν ξέρει πως τα παιδιά
σου πεινάνε κι εσύ δεν μπορείς να βρεις δου-
λειά πουθενά. Κι ούτε ελπίδα υπάρχει.