Ελλάδα - Η δική μας ανίερη συμμαχία

Δημοσθένης Κούρτοβικ

Μια από τις εθιμικές ανοησίες που κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, αντλώντας την πειστικότητά τους από τη δύναμη της αδράνειας που έχουν τα κλισέ, είναι ότι η πολιτική τάξη μας αντιστέκεται στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις από τον φόβο του πολιτικού κόστους. Ποιου πολιτικού κόστους τώρα πια; Τα κόμματα της εξουσίας έχουν καταρρεύσει ακριβώς λόγω των «εναλλακτικών μέτρων» που υιοθετούν για ν' αποφύγουν τις μεταρρυθμίσεις. Και ξέρουν πολύ καλά ότι η ελεύθερη πτώση τους θα συνεχιστεί ώς την εξαέρωσή τους όσο παίρνουν τέτοια μέτρα. Οπότε;

Από το 1989 (εποχή κυβέρνησης συνεργασίας των τριών κομμάτων Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, με πρωθυπουργό τον Ξ. Ζολώτα) η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, δίχως διεθνή δανεισμό!

Οι ακροβασίες απολογούνται

Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

Διαβάζω πάντα με προσοχή τα πολιτικά σχόλια του Γ. Καρελιά. Φυσικά και τη μομφή για τις ακροβασίες που μου καταλόγισε. Αποδέχομαι τη μομφή. Γιατί όντως υπήρξα αφελής, καθώς έτρεφα προσδοκίες από τη μεταδικτατορική αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, την αξιοπιστία των σοσιαλιστικών οραμάτων κι αργότερα από την επαγγελία του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού, ιδίως όμως την αφέλεια της προσδοκίας άλλου ήθους, αντί της κούφιας συνθηματολογίας.

Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές (του 2009) αγανακτούσα, όταν άκουγα τους αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων. Ο ένας να υπόσχεται «ακόμη καλύτερες μέρες» και ο άλλος να ευαγγελίζεται τη μεταμόρφωση της Ελλάδας σε «Δανία του Νότου»! Πέρασαν αρκετοί μήνες απραξίας της νέας κυβέρνησης που προήλθε από τις εκλογές του 2009. Και μόλις πριν από ένα χρόνο αρχίσαμε, σταδιακά, να προσγειωνόμαστε στην πικρή πραγματικότητα: ότι κάθε τι που έχει κάποια περιουσιακή αξία στον τόπο μας είναι υποθηκευμένο στους ξένους δανειστές και ήδη εκποιείται.