Της Pίτσας Mασούρα
Πάντα η αναμονή εξιτάρει. Δημιουργεί φόβους και προσδοκίες μαζί. Ο άνθρωπος υιοθετεί την υπέρτατη αγωνία, στήνει σενάρια καταστροφής και την ίδια ώρα σκαρώνει όνειρα κι ελπίδες. Ετσι είναι, όμως. Ανασφαλής και μοιραίος. Υπερασπιστής του χειρότερου, μα και του ωραιότερου. Η ωραιότητα τον θέλγει, η ασχήμια τον προκαλεί. Επιχειρεί την εκλογίκευση, αλλά του προκύπτει ο παραλογισμός. Συχνά καταλήγει στη συνωμοσία.
