Μαριλένα Αστραπέλλου
Μπορεί το όνομά του να έχει συνδεθεί με τις πιο πειραματικές παραστάσεις, μιας και στα 25 χρόνια της θητείας του στο ιστορικό «Θέατρο του Λαού», κατά κόσμον Φολκσμπίνε, δεν παρέλειψε να διασαλεύσει με οίστρο κάθε θεατρική σύμβαση. Απογύμνωσε τα κείμενα, έγδυσε τους ηθοποιούς, τους έβαλε να μεθύσουν, να εκσφενδονίσουν σωματικές εκκρίσεις ή να πετάξουν μπογιές στο κοινό. Ωστόσο, ο Φρανκ Κάστορφ, ο σκηνοθέτης που έριξε πολύ τσιμέντο στα θεμέλια αυτού που αποκαλούμε εν συντομία «γερμανικό θέατρο», ελάχιστες φορές απομακρύνθηκε από τα κλασικά κείμενα, ή έστω από τον πυρήνα της πλοκής τους. Ω ναι, ο Φρανκ Κάστορφ αγαπάει τους κλασικούς. «Μπορείς να κατανοήσεις το παρόν μόνο μέσα από τη γνώση του παρελθόντος και ενδεχομένως να καταφέρεις να προσεγγίσεις το μέλλον μέσα από αυτό το διπλό άλμα» εξηγεί. «Στα κλασικά κείμενα εμπεριέχονται ιστορικές στιγμές οι οποίες, όταν είναι αποδεσμευμένες από την πατίνα των ερμηνειών που συσσωρεύονται συνήθως με την πάροδο του χρόνου πάνω στο έργο των συγγραφέων τους, τότε μπορούν να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό εργαλείο για την κατανόηση του παρόντος».
