Ο 74χρονος συγγραφέας διηγείται την ιστορία της ζωής του και της μετανάστευσής του στο «Τα περασμένα δεν είναι όνειρο»
Δήμητρα Ρουμπούλα
dirouboula@pegasus.gr
«Πώς μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς τη ζωή του;». Το οξύμωρο ερώτημα χρειάστηκε δύο φορές να απαντηθεί στη ζωή του 74χρονου σήμερα Θοδωρή Καλλιφατίδη: Στα οκτώ του χρόνια όταν, το 1946, με ανθισμένες τις αμυγδαλιές, τον πήρε από το χέρι ο παππούς του στους Μολάους Λακωνίας και τον άφησε μέχρι που βρήκαν τους γονείς του στην Αθήνα. Και στα 26 του όταν, το 1964, με μια μισοάδεια βαλίτσα, αποχαιρέτησε τους γονείς του στον Σταθμό Λαρίσης με προορισμό μια άγνωστη χώρα, τη Σουηδία. Τώρα, αναγνωρισμένος και πολυμεταφρασμένος συγγραφέας, εξηγεί στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο γιατί η φυγή ήταν αναγκαία και γιατί τα οδυνηρά περασμένα δεν ήταν όνειρο.
