Ερώτημα από μια κομμουνίστρια: Aπό πότε η άρνηση για «συνύπαρξη » με την κατοχή είναι εθνικισμός;

Συμβίωση με τους Τ/κ, όχι με την κατοχή

  Ανδρούλα Γκιούρωφ, Πρώην μελος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ, και διευθύντρια της εφημερίδας του κόμματος "Χαραυγή"

 Aπο πότε η άρνηση για «συνύπαρξη » με την κατοχή είναι εθνικισμός; Και από πότε οι θέσεις αρχών για συνύπαρξη και συμβίωση με τους Τ/κ  και όχι με τους κατακτητές, τους έποικους και τους κουβαλητούς από την Ανατολία, ερμηνεύεται ως άρνηση στην λύση και την επανένωση του τόπου; Ο ιστορικός ηγέτης του ΑΚΕΛ αείμνηστος Εζεκίας Παπαϊωάννου συνήθιζε να λέει πως «χίλιες φορές να φάει ένας Τουρκοκύπριος μια μπουκιά  ψωμί περισσοτερο,παρά να ευνοηθούν με δικαιώματα και συμφέροντα οι ιμπεριαλιστές και η κατοχική Τουρκία».
Το συνεχιζόμενο αυτομαστίγωμα  από μεμονωμένα κομματα   και οργανώσεις να επιρρίπτουν ευθύνες στην Ε/κ πλευρά για τη διακοπή των διαπραγματεύσεων και να προσφέρουν τα άλλοθι και τις δικαιολογίες που αναζητούσε ο Ακιντζι για να διευκολύνει την Αγκυρα, ξεπερνά τα όρια πλέον του παράλογου.Αγγίζει τα όρια ενός  επικίνδυνου εθισμού σε αυτά που ζητά η Τουρκία προκειμένου να συναινέσει σε μια λύση που θα της αφήνει δικαιώματα και οικονομικά οφέλη σε περίπτωση λύσης. Δεν είναι καθόλου τυχαίες και οι συνεχείς αναφορές για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων και η θετική αντιμετώπιση από κόμματα για αγωγό μέσω Τουρκίας για να μεταφέρεται ο πλούτος των κοιτασμάτων της Κυπριακής ΑΟΖ.