Οι μεγάλες κόντρες μεταξύ Κυβέρνησης
και ΑΚΕΛ για το Κυπριακό συνεχίζονται και σε υψηλούς τόνους. Κάποια
στιγμή θα αρχίσουν και τα αποκαλυπτήρια. Όχι αυτά που αναφέρονται διά
των υπονοουμένων, αλλά και τα υπόλοιπα, που γνώριζαν οι δύο πλευρές την
περίοδο της συγκυβέρνησής τους στο Κυπριακό. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας,
έχοντας βιώσει την τουρκική αδιαλλαξία, επιχειρεί να προβεί σε
αναθεώρηση θέσεων αλλά και πολιτικής. Ιδιαίτερα όσον αφορά στη
λειτουργικότητα του κράτους, την οποία συνδέει με την απαίτηση της
τουρκικής πλευράς για την κατοχύρωση της μίας θετικής ψήφου στη
διαδικασία λήψης αποφάσεων. Είναι γνωστό ότι ο Πρόεδρος στο Κραν Μοντάνα
ήταν έτοιμος να συζητήσει την απαίτηση των Τούρκων, το περιέλαβε στις
προτάσεις του, αλλά δεν αφορούσε –η θετική ψήφος– όλα τα θέματα, όλες
τις αποφάσεις. Δεν είναι γνωστό κατά πόσο υπάρχει κάποια πολιτική δύναμη
ή ομάδα πολιτών που αποδέχεται το τουρκικό βέτο. Ή εάν θεωρείται
λεπτομέρεια που θα… διορθωθεί στην πορεία. Όπως θεωρούσαν πως θα
διορθώνονταν οι στρεβλώσεις του ρατσιστικού σχεδίου Ανάν.
Ο καβγάς Προεδρικού και ΑΚΕΛ συνιστά ουσιαστικά την
επιβεβαίωση ότι απέτυχε η ακολουθούμενη πολιτική στο Κυπριακό. Η
αντιπαράθεση των δύο πόλων επιβεβαιώνει τη χρεοκοπία μιας πολιτικής, που
υιοθετείται και ακολουθείται από τη δεκαετία του ‘70 και το μόνο που
πέτυχε είναι η εδραίωση των κατοχικών δεδομένων.
