Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Επιστρέψαμε από μια ακόμη πενταμερή, «άτυπη» ή όχι δεν έχει και πολλή σημασία, και επαναλαμβάνουμε τα ίδια, όπως το κάνουμε εδώ και πενήντα χρόνια, για «πρόοδο», «ενθαρρυντικό βήμα», «σπάσιμο του αδιεξόδου», «κινητικότητα», «αποφυγή ναυαγίου», «παράθυρο ελπίδας», και πολλά άλλα. Με αυτή τη στρατηγική θα επανεκτιμήσουμε την κατάσταση μετά από άλλα 50 χρόνια, αυτοί που θα ζούνε τότε ασφαλώς, για τα αποτελέσματα αυτών των διασκέψεων. Κάθε φορά επιστρέψουμε από αυτές περισσότερο τσαλακωμένοι από την κατοχική δύναμη και ψάχνουμε σημεία αναφοράς σε κάποιαν ελπίδα. Με αυτή όμως τη στρατηγική θα έπρεπε, μετά από 50 χρόνια, να το είχαμε αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει πλοίο. δεν υπάρχει οδός, που θα έλεγε και ο ποιητής.
