Μια
14η Αυγούστου η χρονογραφική γραφίδα έπρεπε να δεσμεύεται στα
δεινά του Β' Αττίλα –στην τραγική αναδίπλωσή μας από «το ποδοβολητό
των βαρβάρων»– στις παλιές και νέες φωτιές που μάς κατακαίουν –τον
Αύγουστο του ’64 και του ’74, τις άγριες δολοφονίες του Ισαάκ και του
Σολωμού, το ορφάνεμα 121 οικογενειών από την τραγωδία της «Ήλιος»
κ.ά.π.– πλην… Αντί γι’ αυτά, είμαστε υποχρεωμένοι
να… παραλογιζόμαστεμε τα καμώματα των παραλογιζομένων κυβερνο-κομματικών.
Γι’ άλλη μια φορά
συνελήφθησαν –επ’ αυτοφώρω– να συγχύζουν το δημόσιο ταμείο με το κομματικό, και το δημόσιο συμφέρον με το ίδιον συμφέρον.
