Γιατί ο Γιώργος Λιλλήκας
Εάν μη έλπηται ανέλπιστον, ουκ εξευρήσει
(αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις)
Ηράκλειτος
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Οι προεδρικές εκλογές διεξάγονται μέσα σ’ένα κλίμα
βαθιάς κρίσης, εθνικής, οικονομικής, και κοινωνικής. Η Κύπρος κλυδωνίζεται
επώδυνα σ’ένα κόσμο που αλλάζει, σ’ένα κόσμο που παραπαίει σαν ακυβέρνητο
σκάφος. Οι πολίτες καλούνται να κάνουν μια κρίσιμη επιλογή που είναι πιθανόν να
επηρεάσει και μακροπρόθεσμα άλλά και άμεσα το μέλλον του τόπου. Ένας
οργανωμένος συνασπισμός συμφερόντων από τους μεταπράτες αστούς ως τους
αδηφάγους τραπεζίτες, ένας ιδεολογικός αχταρμάς άκρατου νεοφιλελευθερισμού,
δίνει μάχη για την εξουσία με πολιτικό εκπρόσωπο του ένα φθαρμένο πολιτικό
άλλων εποχών τον Νίκο Αναστασιάδη. Οργανικοί διανοούμενοι και δημοσιογράφοι του
νεοφιλελευθερισμού, με τις ευλογίες του ευρωπαϊκού ιερατείου, χρησιμοποιούν την
κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να ξεχαστεί
και το ’74 και το 2004. Αρκετοί από αυτούς χειροκροτούσαν στις
προηγούμενες εκλογές τον Δημήτρη Χριστόφια, ενώ τώρα με αρκετή υποκρισία
θυμήθηκαν ότι είναι «κομμουνιστής».
Στόχος του ετερόκλιτου αυτού συνασπισμού στον οποίο έχει προσχωρήσει και
το κομμάτι της αστικής τάξης που εκπροσωπεί το «επίσημο» ΔΗΚΟ με τους
καρεκλοκένταυρους πολιτικούς του εκπροσώπους, είναι η επιβολή λύσης στο
Κυπριακό με προδιαγραφές σχεδίου Ανάν αν όχι και χειρότερα, τουτέστιν με
κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και
η εισαγωγή μιας πολιτικής νεοφιλελεύθερης λιτότητας στην οικονομία με
αποδυνάμωση, αν όχι κατάργηση, του κοινωνικού κράτους.
