Κώστας Βενιζέλος
Η κρίση, το αέριο και ο
σχεδιασμός για λύση
Η ΙΣΤΟΡΙΑ χιλιοειπωμένη
και η συνταγή πάντα η ίδια. Από τη μια διαμηνύεται προς τους Ελληνοκύπριους,
ότι «αυτοί θα αποφασίσουν», «δεν θα ασκηθούν πιέσεις» και πως όλα εξαρτώνται
«από τις δυο κοινότητες στην Κύπρο». Αυτά λέγονται για να καθησυχάσουν όσους
αφελείς δεν βλέπουν πως έχει στηθεί ένα σκηνικό, το οποίο στηρίζεται σε πολλά
και διαφορετικά συμφέροντα. Συμφέροντα, τα οποία κάποτε συγκλίνουν μεταξύ τους
και κάποτε όχι. Το ζητούμενο είναι πώς και γιατί επανήλθε όλο αυτό το
ενδιαφέρον για το Κυπριακό. Είναι σαφές πως αυτή τη φορά είναι το φυσικό αέριο,
που έχει προσελκύσει τόσους «αγωνιούντες» για την τύχη του Κυπριακού. Τους
ενδιαφέρει η «σωστή» γι' αυτούς αξιοποίηση του φυσικού αερίου και όχι εάν θα
λυθεί και πώς το Κυπριακό. Αυτό προκύπτει και από τα όσα λέγονται και
διαμηνύονται, πρωτίστως, παρασκηνιακά.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, τα μηνύματα που διαβιβάζονται προς τη
Λευκωσία, έχουν και το στοιχείο της απειλής και του εκβιασμού. Πολλές φορές
διατυπώθηκε η… άποψη πως «η Τουρκία δεν θα αφήσει να αξιοποιήσετε το φυσικό
αέριο μόνοι σας», γι' αυτό και πρέπει να λυθεί το Κυπριακό, πριν ξεκινήσει η
διαδικασία εξόρυξης. Όλα αυτά, βέβαια, δεν συνάδουν με τις βαρύγδουπες
ανακοινώσεις, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για παράδειγμα, πως «είναι κυριαρχικό
δικαίωμα της Κύπρου να αξιοποιεί τον φυσικό της πλούτο». Με την ουρά, πάντα, να
προστίθεται πως πρέπει να υπάρξει «δίκαιος διαμοιρασμός του φυσικού αερίου».
