Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Κάθε Ιούλη οι πικρές μνήμες επανέρχονται.
Για κάποιους είναι μια «επετειακή» ανάγκη. Για τους πολλούς είναι η πικρή
ανάμνηση όσων έζησαν πριν 40 χρόνια. Για τους νεότερους είναι η μνήμη πως
μεγάλωσαν σε συνθήκες ημικατοχής. Είναι κι αυτοί που προσπαθούν να αναθεωρήσουν
την ιστoρία, να δικαιολογήσουν άμεσα ή έμμεσα την
εισβολή, φορτώνοντας την ευθύνη στο θύμα. Διότι ασφαλώς τα όποια λάθη της
ελληνικής πλευράς δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την εισβολή και προπάντων τη
συνεχιζόμενη κατοχή. Η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν και παραμένει μια ανεξάρτητη
Πολιτεία και κανένας διεθνής νόμος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κατοχή των
εδαφών της από τον εισβολέα. Γνωρίζουν οι νεοφιλελεύθεροι αναθεωρητές πως με
τις πικρές εμπειρίες του παρελθόντος, με όλη την πείρα που συσσωρεύτηκε,
Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να συμβιώσουν χωρίς κανένα πρόβλημα,
στο πλαίσιο μάλιστα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι δε τραγικό να ακούονται
γενναίες φωνές από Τουρκοκυπρίους που μιλούν για κατοχή και να υπάρχουν
Ελληνοκύπριοι που άμεσα ή έμμεσα να τη δικαιολογούν. Η εφετινή επέτειος βρίσκει
δυστυχώς την Κύπρο σε μια τραγική οικονομική κατάσταση λόγω της χρεοκοπίας του
πολιτικού συστήματος και της αδυναμίας του να διαχειρισστεί την οικονομία του
τόπου.
