Κυπριακό : Διαχείριση με όρους της δεκαετίας του '70.

Κώστας Βενιζέλος

Η πεπατημένη ακυρώνει τα πλεονεκτήματα

Χαμένοι μια ζωή στις μεταφράσεις, στις σημειολογίες και στις ανέξοδες εξαγγελίες. Η κυπριακή κοινωνία κουβαλά πολλά σύνδρομα, που αντανακλούν και σε συμπεριφορές. Ήλθε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος, Τζο Μπάιντεν, ο οποίος έκανε ό,τι ήταν δυνατό, για αναδείξει μια στρατηγική σχέση των ΗΠΑ και της Κύπρου. Μπορεί κανείς εύκολα να αναγνώσει αυτή την εμμονή των Αμερικανών στην αναβάθμιση των σχέσεων με την Κύπρο. Από τη μια είναι το φυσικό αέριο και από την άλλη η ανασύνθεση του γεωπολιτικού τοπίου, όπου οι Αμερικανοί βλέπουν τη δημιουργία ενός άξονα που θα περιλαμβάνει Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο αλλά και Τουρκία. Όλη αυτή την εικόνα φαίνεται να την αντιμετωπίζουμε ως να αφορά άλλους, τρίτους. Γιατί μετά τους ενθουσιασμούς, η επιστροφή στη μιζέρια. Στα αμυντικογενή σύνδρομα για το Κυπριακό, τις λογικές της πεπατημένης προσέγγισης με το γνωστό ποίημα «μια λύση μπλα μπλα μπλα».

Έχει φθάσει το Κυπριακό να είναι ένα πείραμα και μια φολκλορική φιέστα.

Κύπρος : ...Και επενδύουμε στα διαπιστευτήρια που έδωσε κάποτε ως Μπαιντενόπουλος

Οι σωτήρες μας οι φιλέλληνες

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

Τρία χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, είχε εκλεγεί στην θέση του προέδρου της Αμερικής ο Τζίμι Κάρτερ. Χαρά μεγάλη εμείς που πιστεύαμε και προσμέναμε πως θα έρθουν οι μεγάλες δυνάμεις να διώξουν τους Τούρκους και να μας δώσουν τα σπίτια μας πίσω. Και για κάποιο λόγο, πιστεύαμε ότι οι σωτήρες μας θα είναι οι Δημοκρατικοί. Έτσι λοιπόν ήταν και δική μας νίκη που αποχωρούσε ο Ρεπουμπλικανός Νίξον ο οποίος δεν τράβηξε το αυτί των Τούρκων αφήνοντας τους να κάνουν την εισβολή και τον διαδεχόταν ο Δημοκρατικός Κάρτερ. Όσοι ήμασταν μαθητές εκείνη την εποχή βγήκαμε στους δρόμους (μας έβγαλαν στους δρόμους είναι η σωστή έκφραση) για να πανηγυρίσουμε. Κάποιοι είχαν κάνει κι ένα φέρετρο και το περιέφεραν στους δρόμους, κηδεύοντας τον Νίξον. Οι δε πρόσφυγες, που είχαν μόνιμα τις βαλίτσες έτοιμες για να επιστρέψουν, τις κατέβασαν από το πατάρι κι από όπου αλλού τις είχαν, τις έσυραν μέχρι την έξοδο της παράγκας, του προσφυγικού σπιτιού, του τσαντιριού…, έτοιμοι για τη μεγάλη επιστροφή.