Του Στέφανου Κωνσταντινίδη*
Όταν θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές, οι
πολίτες θα ψηφίζουν για την εκλογή του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Είναι μια στιγμή που ο καθένας θα βρεθεί ενώπιος ενωπίω και με τη συνείδηση του
θα αποφασίσει για το μέλλον αυτού του τόπου. Καθώς η Κύπρος είναι μια
ημικατεχόμενη χώρα που αντιμετωπίζει θέμα επιβίωσης του λαού της, δεν πρόκειται
για συνηθισμένες εκλογές. Διότι αυτός που θα εκλεγεί δεν θα είναι ένας
συνηθισμένος πρόεδρος όπως σε μια άλλη χώρα., καθώς επιπλέον της διακυβέρνησης του τόπου θα έχει να διαπαγματευτεί
και το μέλλον του. Και το εθνικό πρόβλημα της χώρας περνά μια λεπτή και κρίσιμη
φάση. Δεν συμφωνώ όμως με αυτούς που
θεωρούν δημοψήφισμα αυτές τις εκλογές. Διότι ναι μεν το Κυπριακό είναι το κύριο
διακύβευμα τους, αλλά υπάρχουν και
πολίτες που θα δώσουν την ψήφο τους με προτεραιότητα άλλα θέματα, είτε με
κριτήριο τον κομματικό πατριωτισμό, είτε με άλλα κριτήρια. Εάν επομένως
προκύψει πρόταση λύσης του Κυπριακού, ο λαός θα αποφασίσει επ΄αυτής με
δημοψήφισμα όπως και το 2004.
Τούτων λεχθέντων όμως, οι σημερινές εκλογές απότελούν κρίσιμο ορόσημο για
τον τόπο. Είναι γι΄αυτό το λόγο που θεωρώ πολιτικό λάθος την αποχή ή τη λευκή
ψήφο. Τουλάχιστον για τον πρώτο γύρο για τον οποίο υπάρχουν επιλογές. Διότι η λευκή ψήφος και η αποχή ακυρώνονται
επί της ουσίας με τον επιμερισμό τους αναλογικά στους υποψήφιους που
συμμετέχουν στις εκλογές, ενώ την μερίδα του λέοντος θα πάρει αυτός που θα
προκριθεί πρώτος για το δεύτερο γύρο. Στην πράξη, ένα τρίτο πηγαίνει στον
πρώτο υποψήφιο, από ένα τέταρτο στους
δεύτερο και τρίτο και το υπόλοιπο στους
άλλους, τους… υπόλοιπους. Άρα με την αποχή ή το λευκό ο ψηφοφόρος αφήνει άλλους
να αποφασίσουν για τον επιμερισμό της ψήφου του!