Υποτίθεται ότι οι εκλογές διεξάγονται με
πολιτικούς όρους, με προγράμματα, με θέσεις και φυσικά και με πολιτικές
αντιπαραθέσεις. Όχι στην Κύπρο την αέρινη, τη μακαρία τη γή! Οι φτηνές
προσωπικές ατάκες και η λάσπη τα έχουν αντικαταστήσει όλα αυτά. Κι όλα αρχίζουν
από τον απερχόμενο πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, ο οποίος αν
σεβόταν το θεσμικό του ρόλο θα έδινε το καλό παράδειγμα. Αλλά ο κ. Αναστασιάδης
στην πολιτική του καριέρα έχει αριστεύσει στο χώρο της μικροπολιτικής, του
μικροκομματισμού, της συναλλαγής, του ρουσφετιού, των πελατειακών σχέσεων και
των δεσμεύσεων χωρίς επόμενη μέρα. Αλλά τουλάχιστον, τώρα που διανύει το τέλος
αυτής της καριέρας, θα μπορούσε να διορθώσει κάποια πράγματα, να σκεφτεί και
για κάποιες παρακαταθήκες πολιτικού πολιτισμού που θα τον τιμούσαν. Τίποτε όμως! Παραμένει ο ίδιος. Το
πολιτιστικό έλλειμμα συνεχίζει να είναι το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής
του.
Τον ακολουθεί και ο Άντρος Κυπριανού που
προσπαθεί να διασωθεί πολιτικο-κομματικά. Και που η σωτηρία του είναι το
πέρασμα του Σταύρου Μαλά στο δεύτερο γύρο. Χωρίς να σκέφτεται ότι αιωρείται
πάνω από το κεφάλι του η ιστορία της focus, η παλιά
συνεργασία με τραπεζίτες και σήμερα η στήριξη Βασιλείου. Άλλωστε το ηθικό
πλεονέκτημα της Αριστεράς ενταφιάστηκε προ πολλού στο βωμό της εξουσίας.
