ΕΦΗΜΕΡΑ
Καφενείον η Κύπρος
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Στο καφενείον“Η Ελλάς” οι θεατρίνοι μ’ ασετιλίνη και κεριά την
Γκόλφω παίζουν στα παιδιά με φουστανέλες δανεικές και δάκρυ πληρωμένο
δυο αβγά και τρεις δραχμές, περάστε κόσμε».
Το θυμάστε κύριε
Πρόεδρε το τραγούδι του Μαρκόπουλου; Το τραγούδησαν η Μαρία Δημητριάδη,
ο Νίκος Ξυλούρης, η Μελίνα Μερκούρη. Όλο και σε κάποια συναυλία της
Αριστεράς θα έτυχε να το ακούσετε. Θυμάστε ακόμα παιδί που δουλεύατε
ως καφετζής; Μάλλον αυτό θα το θυμάστε, αφού μέχρι και ο πρώην υπουργός
σας των Οικονομικών, Χαρίλαος Σταυράκης, το αναφέρει στο βιβλίο του.
Τα καφενεία είναι μέρος της κουλτούρας μας κύριε Πρόεδρε. Τα καφενεία
ενέπνευσαν ζωγράφους και λογοτέχνες. Στα καφενεία πήγαιναν οι άνθρωποι
να δουν την τουρκική ταινία της Παρασκευής, να δουν παραστάσεις
καραγκιόζη, να δουν θεατρικές παραστάσεις, να ανταλλάξουν απόψεις.
Ακόμα και σήμερα, που τα πήραν οι πολυεθνικές και πουλάνε τους
καφέδες της παγκοσμιοποίησης, είναι χώροι όπου συναντιούνται οι
άνθρωποι για να έρθουν σε επαφή με άλλους ανθρώπους, να
κοινωνικοποιηθούν, να επιδείξουν τα ρούχα και την ομορφιά τους, να
μιλήσουν μεταξύ τους, να σχολιάσουν τους πολιτικούς, να δουν το
ποδόσφαιρο μαζί. Σε άλλες χώρες τον πίνουνε όρθιοι τον καφέ τους και
τρέχουνε να φύγουν για τη δουλειά τους. Στα μέρη μας, το καφενείο είναι
χώρος ιερός.