Ποιος Παύλος; Τελεία και παύλα…
Κοσμοσυρροή; Λαοθάλασσα; Οχι βέβαια. ∆έκα χιλιάδες άνθρωποι δεν αποτελούν καν σοβαρό γεγονός, όσο κι αν το ξεχειλώνουν οι κίτρινες φυλλάδες, που ξύπνησαν σίγουρες ότι ο αποθανών τέως «είναι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς», οι ροζ φυλλάδες, που βρήκαν «συγκλονιστική» –αν είναι δυνατόν– την «πρόβα κηδείας» στο Α΄ Νεκροταφείο, κι από κοντά οι ανούσια και ανιστόρητα μακρόσυρτες καναλικές εκπομπές, που είδαν την όλη υπόθεση σαν ένα ριάλιτι σόου πρώην και νυν εστεμμένων. Και δεν συνιστούν απειλή για τη δημοκρατία. Αλλες είναι οι ανοιχτές πληγές της, όχι η χειμερινή σύναξη των εναπομεινάντων βασιλοφρόνων, ή μάλλον των ακροδεξιών κάθε είδους. Ούτε πάνδημη κηδεία ούτε λαϊκό πένθος. Κι ας ήρθαν αρκετοί νοσταλγοί με λεωφορεία από τις φιλοβασιλικές εστίες της χώρας, για να συναντήσουν στη Μητρόπολη των Αθηνών τους νεοδημοκράτες πολιτικούς, οι οποίοι επιστράτευσαν κάθε λογής ρητορικό τέχνασμα για να δικαιολογήσουν την απλή, απλούστατη ψηφοθηρία τους. Κι ας προστέθηκαν κάμποσοι φιλοπερίεργοι σμαρτοφωνάκηδες στους ακραιφνείς, που η θρησκεία τους επιβάλλει την ταυτόχρονη προσκύνηση του Κωνσταντίνου Γλίξμπουργκ και του Παπαδόπουλου (εξ ου και ο ήδη λεξικογραφημένος όρος «βασιλοχουντικός»). Κι ας προσπάθησαν οι εν σώματι προστρέξαντες ιεράρχες να ενισχύσουν το θέαμα με τη μάλλον αδύναμη λάμψη τους.
