Αξίζει τον κόπο να διαβαστεί για τα ιστορικα στοιχεία που δίνει, πέρα από το ιδεολογικό του στίγμα
Του Νταβέλη το τραγούδι
«Ο Δαβέλης... είναι βάναυσος αλλ’
ευφυής και φιλόδοξος, έχει ως πρότυπον τα παλαιά καπιτανάτα των κλεφτών
και συχνά ερωτά αν τον έβγαλαν τραγούδι», σημειώνει ο Γεώργιος Λασσάνης
στην «Εκθεσι περί Ληστείας» που συνέταξε το 1856 ως νομάρχης Αττικής και
Βοιωτίας. Ο Χρήστος Νταβέλης ήταν ο πιο γνωστός από τους λήσταρχους που
μάστιζαν την περιοχή έως και την πρωτεύουσα. «Για μεγάλο διάστημα ήταν
βοσκός σε κοπάδια της Μονής Νταού Πεντέλης και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη,
πέρα από τη δράση του, και λόγω των ερωτικών σχέσεων που ανέπτυξε με τη
Δούκισσα της Πλακεντίας», γράφει ο Στάθης Κουτρουβίδης, στις σημειώσεις
της έκδοσης της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων (2018). Εάν
προσθέσουμε σε αυτό το πλούσιο βιογραφικό και την απαγωγή Γάλλου
αξιωματικού το 1855, στη διάρκεια του αποκλεισμού του Πειραιά
(προκειμένου η Ελλάδα να μη συνταχθεί με τη Ρωσία στον Πόλεμο της
Κριμαίας), φυσικό ήταν ο Νταβέλης να αξιώνει τιμές λαϊκού ήρωα. Φερόταν
να υπερασπίζεται όχι μόνο τους κατατρεγμένους και τους φτωχούς αλλά και
την εθνική υπερηφάνεια. Φυσικό ήταν, επίσης, να γραφτεί τουλάχιστον ένα
δημοτικό τραγούδι γι’ αυτόν.
