ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
Του Στέφανου Κωνσταντινίδη
Η πολιτική προεκτείνεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην τέχνη
και ιδιαίτερα στη λογοτεχνία. Η τέχνη για την τέχνη είναι μια
ιδεαλιστική αντίληψη χωρίς αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Αυτό δεν
σημαίνει πως η έκθεση των όποιων πολιτικών ιδεών, όσο σημαντικές και να
είναι, είτε στην ποίηση είτε στην πεζογραφία, οδηγούν και σε
λογοτεχνική δημιουργία. Για να μετουσιωθούν σε λογοτεχνία οι πολιτικές
ιδέες χρειάζεται και η αισθητική καταξίωση. Έτσι μπορεί να έχουμε ένα
καταξιωμένο αισθητικά λογοτεχνικό έργο με απορριπτέες πολιτικές ιδέες
και αντίθετα να έχουμε καταξιωμένες πολιτικές ιδέες σε ένα έργο χωρίς
αυτό να καταξιώνεται αισθητικά. Δεν θα συζητήσω εδώ για τη συλλογική
νόρμα που παραπέμπει στον λογοτεχνικό κανόνα, ούτε πώς αυτή επιβάλλεται,
ούτε και την αμφισβήτησή της. Στόχος μου είναι να αναφερθώ πολύ
συνοπτικά σε τρία λογοτεχνικά έργα, τα δύο από τα οποία προκάλεσαν
συζητήσεις, μερικές φορές έντονες, ενώ το τρίτο έχει τη δική του ήρεμη
παρουσία.
