Πενήντα χρόνια από την
ημέρα που ο Γιώργος Σεφέρης εμφανίστηκε στο επίσημο συμπόσιο στο
Δημαρχείο της Στοκχόλμης προκειμένου να παραλάβει το βραβείο Νομπέλ
Λογοτεχνίας, η 10η Δεκεμβρίου 1963 είναι άλλη μία επέτειος μεταξύ
πολλών. Αφορά, ωστόσο, κατά βάση το λογοτεχνικό καλαντάρι, τους
φιλολόγους και τους ιστορικούς. Στα μάτια του μέσου Ελληνα σήμερα το
Νομπέλ εκείνο (όπως και αυτό του Οδυσσέα Ελύτη) είναι κάτι σαν εθνική
διάκριση, σαν να αποδόθηκε πρωτίστως και δικαιωματικά στη χώρα και
δευτερευόντως στον ποιητή, ο ίδιος δε ο Σεφέρης είναι μια ασώματη μορφή
- ένα όνομα περιβεβλημένο από τη δόξα ενός παγκόσμιου αριστείου που κατά
τα άλλα παραμένει στην καλύτερη περίπτωση όχι άνθρωπος, αλλά η
ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός μεσήλικου διοπτροφόρου άνδρα. Για να τον
ανακαλέσει κανείς στην πραγματικότητα του πρώιμου 21ου αιώνα οφείλει να
οπισθοχωρήσει μερικά χρόνια, να διαβάσει την εξαιρετική βιογραφία
«Γιώργος Σεφέρης. Περιμένοντας τον Αγγελο» (εκδ. Ωκεανίδα) και να
συζητήσει με τον διακεκριμένο συγγραφέα της, καθηγητή της έδρας «Κοραής»
στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, Ρόντρικ Μπίτον.
