Στο παλιό ελληνικό σινεμά, «η
Κατερίνα Γώγου ήταν πάντα στην άκρη του κάδρου», λέει ο Λευτέρης
Ξανθόπουλος στην κάμερα του Αντώνη Μποσκοΐτη. «Κανείς δεν την είδε
πραγματικά αυτή την κοπέλα».
Πράγματι. Η υπηρετριούλα στο «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», η έξαλλη κόρη «Μιας τρελλής τρελλής οικογένειας», η συμμαθήτρια της Βουγιουκλάκη στο «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» δεν ήταν η Γώγου. Ο ρόλος του θηλυκού κλόουν την αδικούσε - κι ας μην τον αρνήθηκε. Η Κατερίνα Γώγου ήταν ένα αγρίμι, μια «ροκ» ποιήτρια, ένα αυτοκαταστροφικό αλλά συνάμα τρυφερό πλάσμα, ένα πληγωμένο παιδί που έφυγε από το σπίτι της στα 13 της και για λίγο έζησε τη ζωή ενός χαμινιού. Οταν την εντόπισε ο πατέρας της, επιχείρησε να διαπιστώσει... την παρθενιά της με ιατροδικαστή. Αλλα, εκείνη αντέδρασε. Η πατρική βία «ενέπνευσε» το μετέπειτα έργο της.
«Καταραμένη»