Πολέμησαν, χάθηκαν για τις γενιές της αρπαχτής
Μέρα
Χριστουγέννων σήμερα και τα…όπλα παρά πόδας. Ούτε κόντρες, ούτε
αντιπαραθέσεις. Το μυαλό ακονίζει τη μνήμη για να πολεμήσει τη λήθη, που
κυριαρχεί σε μια κοινωνία της υπερβολής και της εντυπωθηρίας.
Συχνά-πυκνά στις εφημερίδες, στις μαύρες στήλες των κηδειών,
εμφανίζονται δημοσιεύσεις για την ταφή λειψάνων. Νεανικές φωτογραφίες
που συνοδεύουν τις αγγελίες κηδειών, με κείμενο πανομοιότυπο… «Που
δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους… και «τα λείψανα ταυτοποιήθηκαν με τη
μέθοδο DNA». Στα δελτία ειδήσεων, οι αναφορές «σε μια ακόμη κηδεία»
χάνονται μεταξύ των «μεγάλων» και «σοβαρών» θεμάτων. Δεν ενδιαφέρουν
τους πολλούς. Μόνο τους όσους έμειναν εν ζωή συγγενείς. Οι υπόλοιποι
έχουν «δουλειές», έχουν άλλες «υποχρεώσεις». Μια επαναλαμβανόμενη τελετή
αποχαιρετισμού οι κηδείες των μέχρι πρόσφατα αγνοούμενων. Είναι οι
κηδείες αυτές μόνο οικογενειακή υπόθεση. Οι οικογένειες των αγνοουμένων
κουβαλούσαν και κουβαλούν μόνοι τον δικό τους σταυρό, με τον πόνο της
προσμονής, τις δυσκολίες της ζωής, της οικογένειας που προχωρεί χωρίς
τον πατέρα, παιδί, αδελφό.
