Δεν θα περάσει ο φασισμός

Πανούκλα

Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Τέτοιες μέρες, θυμάμαι πάντοτε και έντονα τον Γιάννη Νεγρεπόντη. Τον ποιητή, που με μουσική του Μάνου Λοΐζου, έγραψε το ιστορικό τραγούδι «Δεν θα περάσει ο φασισμός». Ενα τραγούδι που αγαπήθηκε πολύ τη δεκαετία του '60. Και ήταν σύμβολο αγώνα. Ιδίως για τους νέους στα χρόνια της δικτατορίας. Το σιγοτραγουδάω, μέσα μου, καθώς γέρνει προς τη δύση της η 28η Οκτωβρίου: «Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο/που ήξερε και έπαιζε ακορντεόν/Οταν τραγούδαγε, φτυστός ήταν ο ήλιος/φωτιές στα χέρια του άναβε το ακορντεόν/Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα/φύλαγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν/Γερμανικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα/και μια ριπή σταμάτησε το ακορντεόν/Το αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει/όποτε ακούω, από τότε, ακορντεόν/Κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει:/Δεν θα περά-, δεν θα περάσει ο φασισμός».

Διονύσης Σαββόπουλος : Ο πονηρός πολιτευτής

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα, τα είπε χθες το βράδυ μια ψυχή κι ένας φαλάκρας, απ' έξω και από μέσα χαμογελούσε, ναι, γιατί να σκοτιστεί. Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία; τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη. Στη φοιτητριούλα που σ' έχει ερωτευτεί θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή. Τζάμπα χαραμίζει θα πάω να της πω το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό. Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία. Ο πρώτος προβοκάτορας απ' όλους στη ζωή μου είναι η αφεντιά σου που αντιγράφει την φωνή μου. άλλαξες το σώμα μου με έπιπλα και σκεύη σαν τον σοσιαλισμό που σε βολεύει. Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να το πιστεύεις παίρνεις την αλήθεια μου και μου την κάνεις λιώμα απ' το πόδι με τραβάς βαθιά μέσα στο χώμα.