Του Θανάση Θ. Νιάρχου
Θα
απομονώσουμε τη φράση της τελευταίας απάντησης του Δημήτρη Κρεμαστινού
που εκφράζει τον θαυμασμό του για την Ντόρα Γιαννακοπούλου «που είχε τη
δύναμη να εμφανιστεί δημόσια και να συζητήσει με τον γιατρό της» για να
συντάξουμε αυτόν τον πρόλογο. Το ότι υπάρχουν ασθενείς που δεν θα
συζητούσαν όχι μόνο με τον γιατρό τους, αλλά με τον οποιονδήποτε το
πρόβλημα της υγείας τους είναι ένα γεγονός που αντανακλά μια τρομερή
καθυστέρηση της ελληνικής κοινωνίας. Να θεωρείται δηλαδή οποιαδήποτε
ασθένεια σαν ένα είδος «αναπηρίας» που σχεδόν την έχει προκαλέσει ο
καθένας μόνος του. Αν θα ήταν ποτέ δυνατόν!
