Το
2012 ήταν μια χρονιά εξαιρετικά πλούσια σε ανοιχτές πολιτικές
εξελίξεις. Σε πολλά μεγάλα ζητήματα ο κόσμος άλλαξε πορεία ή προετοίμασε
την αλλαγή πορείας του προς κατευθύνσεις που δεν μπορούν ακόμα να
προβλεφθούν. Από αυτή την άποψη, το 2012 θα κριθεί το 2013 ή και
αργότερα. Η ετήσια αποτίμηση, όμως, δεν μπορεί να περιμένει τόσο.
Δύο ήταν τα μείζονα θέματα στην παγκόσμια επικαιρότητα: η συνέχιση
της ευρωπαϊκής κρίσης και η τύχη της Αραβικής Ανοιξης. Και τα δύο,
κληρονομημένα από την προηγούμενη χρονιά, εισήλθαν σε νέα διάσταση. Η
κρίση της ευρωζώνης και ολόκληρου του οικονομικο-πολιτικού μοντέλου της
ηπείρου βάθυνε και με τις δύο έννοιες: και ως προς το εύρος της (εισδοχή
σε κατάσταση Μνημονίου της Κύπρου και σχεδόν της Ισπανίας, απειλή κατά
άλλου επιπέδου οικονομιών όπως η ιταλική και η γαλλική, άγγιγμα της
ύφεσης ακόμα και στη Γερμανία) και ως προς τον τρόπο αντιμετώπισής της
(εφαρμογή του μόνιμου μηχανισμού βοήθειας, πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας για στήριξη του ευρώ, εγκαθίδρυση δημοσιονομικού
συμφώνου, συμφωνία για τραπεζική ένωση, πάγκοινη αποδοχή για την ανάγκη
συντονισμού για την ανάπτυξη). Η κρισιμότερη αλλαγή στάσης αφορούσε
βέβαια την Ελλάδα, με τη «μεγάλη δόση» του Δεκεμβρίου να καθυστερεί
βασανιστικά αλλά και να σφραγίζει οριστικά την απόφαση της Ενωσης, και
ιδίως της Γερμανίας, να κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρήσει τη χώρα μας,
αν και αυτή το θελήσει και το μπορέσει, στην ευρωζώνη.
Η καμπή της Αραβικής Ανοιξης συνδυάζει τις ωδίνες μετάβασης από την
επανάσταση στη δημοκρατία με τις τραγικές εξελίξεις στη Συρία, που
συνθέτουν χωρίς αμφιβολία το μείζον γεγονός του 2012.