Ζούμε σ’ένα κόσμο της οδύνης, της δυστοπίας, των πολέμων, των κοινωνικών ανισοτήτων, ένα κόσμο που οδεύει προς την αυτοκαταστροφή, χωρίς όραμα και με λίγες ελπίδες για το μέλλον. Η ρευστότητα του πλανητικού μας τοπίου είναι μεγάλη, καθώς μεταλλάσσεται με ρυθμούς που δεν μας επιτρέπουν να αφομοιώσουμε τις καθημερινές ειδήσεις και να αναστοχαστούμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Ζούμε σε μια δύσκολη και πολυσύνθετη φάση της Ιστορίας της ανθρωπότητας.
Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές αναμένουμε λευκό καπνό από την Καπέλα Σιξτίνα της Ρώμης για την εκλογή του νέου Πάπα, με την ευχή να είναι πνευματικός ηγέτης με όραμα ειρήνης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Μπορεί ο Πάπας να μη διαθέτει μεραρχίες για τις οποίες ρώτησε κάποτε ο Στάλιν, αλλά ο λόγος του ασκεί επίδραση στα δρώμενα αυτού του κόσμου. Φτάνει να είναι λόγος υπέρ της ειρήνης, να αντιμάχεται την αδικία, να είναι λόγος υπέρ των φτωχών και των αδυνάτων.
Προκαλεί πάντως εντύπωση η ανθρωπογεωγραφία των καρδιναλίων που θα εκλέξουν τον νέο Πάπα: Ευρώπη 52, Ασία 23, Νότια Αμερική 17, Αφρική 17, Βόρεια Αμερική 20, Ωκεανία 4.
Την ίδια ώρα ακούμε για τον κίνδυνο γενίκευσης του πολέμου ανάμεσα σε δύο πυρηνικές δυνάμεις, στην Ασία αυτή τη φορά, λίγο μακριά από την ευρωκεντρική μας αντίληψη του κόσμου. Η διαμάχη όμως ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν είναι το αποτέλεσμα της βρετανικής αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε στην περιοχήν αυτή. Τότε που διαμέλισε την περιοχή σύμφωνα με τα συμφέροντα της και όχι σύμφωνα με αυτά των λαών της. Ο κίνδυνος φυσικά είναι μεγάλος, αφού και οι δύο χώρες κατέχουν ένα ισχυρό πυρηνικό οπλοστάσιο.
