Κι αύριο μέρα είναι
Τις εντυπώσεις ήξερε πάντοτε να τις κερδίζει. Αυτό ήταν ανέκαθεν το καλό του χαρτί. Με την απόφασή του λοιπόν να παρευρεθεί αυθορμήτως στο ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς και να απευθύνει κάλεσμα ενότητας σύμπασας της Αριστεράς, της οποίας ουδέποτε έπαψε να νιώθει ταπεινό μέλος, έβαλε ξανά τη σφραγίδα του στην πολιτική πορεία του τόπου. Η πρότασή του μάλιστα να ηγηθεί του νέου σχήματος όχι ο ίδιος, όπως θα ήταν το λογικότερο, αλλά ο κ. Τσίπρας, απέδειξε πανηγυρικά τη μεγαλοσύνη του. Ναι, έχει πάντοτε τον τρόπο να εντυπωσιάζει ο απροσδόκητος κ. Πάγκαλος.
Οπως σεμνά εξήγησε, στην πραγματικότητα ουδέποτε τον χώριζε τίποτα σοβαρό με τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το κατάλαβε ακόμα καλύτερα μόλις δημοσιεύτηκαν τα απόρρητα της αμερικανικής πρεσβείας. Εφόσον, είπε, οι Αμερικανοί τον θεωρούν μαοϊκό και εφόσον ο ίδιος μέχρι τώρα χαρακτήριζε μαοϊκό τον κ. Τσίπρα (επειδή είχε πει κάτι σαν «μεγάλη φασαρία, ωραία ευκαιρία» σε ανομοιοκατάληκτη εκδοχή), φως φανάρι, όπως θα έλεγε ο πρόεδρος Μάο, ότι οι δυο τους είναι πολιτικοπνευματικά αδέρφια.
