Αν δούμε την ελληνική οικονομία στα πολλά μεταπολιτευτικά χρόνια θα δούμε ότι κυριαρχείται από περιόδους κρίσεων και ατελών προσπαθειών διαμόρφωσης συνθηκών μόνιμης σταθερότητας.
Η πτώση της Δικτατορίας των συνταγματαρχών βρήκε την παραγωγική βάση της πληγωμένη από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973. Οι πρώτες κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατάφεραν να επιβάλουν πολιτική σταθερότητα, αλλά δεν μπόρεσαν στο κλίμα εκείνης της εποχής να αντιμετωπίσουν τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας.
Η δεύτερη πετρελαϊκή κρίση του 1978 επέτεινε το διαρθρωτικό πρόβλημα της ελληνικής παραγωγής και άφησε κληρονομιά στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου τις προβληματικές επιχειρήσεις.
Η παλαιά μεταπολεμική επιχειρηματική τάξη, όπως και οι δασμοβίωτες επιχειρήσεις των δασμών και των κλειστών αγορών, έσβησαν σταδιακά υπό το βάρος της υπερχρέωσης και της υπεραύξησης του λειτουργικού κόστους λόγω του πανάκριβου πετρελαίου και της απελευθέρωσης των εισαγωγών που η ένταξή μας στην κοινή αγορά επέβαλε μετά το 1979.
