Το μόνιμο κλάμα ή οι κλαψούρες του Χριστόφια

ΕΦΗΜΕΡΑ

Αυτός που πρέπει να κλαίει είναι ο λαός

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Στην αρχή ήταν συγκινητικό. Όταν μιλάς για
μια μεγάλη περιπέτεια υγείας είναι ανθρώπινο
να μην μπορείς να ελέγξεις τα συναισθήματά
σου. Έπειτα έγινε γραφικό. Να γυρνάς τους
συλλόγους των οπαδών, τις συνάξεις των χω-
ριανών και των ξενιτεμένων και να κλαις επει-
δή δεν σε αγαπάει κανείς, επειδή νιώθεις κα-
τατρεγμένος, επειδή νιώθεις κανείς δεν ξέρει
τι πια. Το κλάμα του Προέδρου, που όσο πάει
γίνεται και πιο γοερό, είναι πλέον εκνευριστι-
κό. Και προκλητικό. Καμία συγκίνηση δεν μπο-
ρεί να προκαλέσει. Αυτός που πρέπει να κλαίει
είναι ο λαός κι όχι ο Πρόεδρος. Την πιο κρίσιμη
στιγμή, αντί ο Πρόεδρος σαν ηγέτης να σταθεί
στο ύψος των περιστάσεων και να εμψυχώσει το
λαό, στέκει μπροστά του και κλαίει, όχι για την περιπέτεια στην οποία
 παρέσυρε τον τόπο του, αλλά γιατί πιστεύει πως τον αδικούν.