Του Στέφανου
Κωνσταντινίδη*
Η πολιτική κατάσταση χειροτερεύει καθημερινά στην
Ουκρανία και κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσει η βία στη χώρα αυτή. Το πρόβλημα
της Ουκρανίας έχει δύο όψεις, μια εσωτερική και μια εξωτερική. Η εσωτερική όψη
έχει να κάνει με τη διαίρεση του πληθυσμού σε δύο μεγάλες, σχεδόν ισόπαλες
μερίδες. Η μια έχει τα μάτια στραμμένα στη Δύση και πιστεύει ότι εκεί βρίσκεται
το μέλλον της χώρας, ενώ η άλλη έχει τα μάτια στραμμένα στη Μόσχα και πιστεύει
στις πατροπαράδοτες σχέσεις που ενώνουν τις δύο χώρες. Το δράμα είναι πως αυτή
η διαίρεση έχει και γεωγραφικά όρια
αλλά και εθνικά. Η νοτιο-δυτική Ουκρανία είναι «φιλοευρωπαϊκή» (στην
πραγματικότητα «φιλογερμανική») και η
βορειο-ανατολική «φιλορωσική». Άλλωστε στην βορειο-ανατολική Ουκρανία ένα
μεγάλο τμήμα του πληθυσμού είναι ρωσικής καταγωγής και μιλά τη ρωσική
γλώσσα. Ο εξωτερικός παράγοντας έχει να
κάνει με τη διαμάχη ανάμεσα στη Μόσχα και τη Δύση για το στρατηγικό έλεγχο της
χώρας αυτής. Μετά την απώλεια της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών η
Μόσχα επιχειρεί μια άτυπη αναδιοργάνωση του παλιού σοβιετικού χώρου. Η Ουκρανία
αποτελεί κλειδί σε αυτή την προσπάθεια και η απώλειά της θα σήμαινε για τη
Ρωσία περικύκλωσή της από τους Δυτικούς. Θα σήμαινε ακόμη απώλεια ενός χώρου
ξεχωριστής γεωστρατηγικής σημασίας για τη Μόσχα που διατηρεί ακόμη σημαντικές
ναυτικές βάσεις στην νοτιο- ανατολική Ουκρανία και ειδικά στην Κριμαία, με
έξοδό στη Μαύρη Θάλασσα.
