Πειραιάς: πόλη δύσκολη, γερασμένη κτιριακά, με ελάχιστο
πράσινο.
Η έκθεση «Πειραιάς, σχεδιασμός και ουτοπία» εκφράζει την αγωνία
της
επιστημονικής κοινότητας να φέρει το πρώτο λιμάνι της χώρας στο
προσκήνιο.
Γιώργος ΛΙΑΛΙΟΣ
«Δεν ανεβαίνω εις το άστυ, διότι ο Πειραιεύς με παρέχει περισσοτέραν ευχαρίστησιν, μάλιστα δε τώρα καλλωπιζόμενος έτι μάλλον. Συ δε μένε εις την μακράν της αεί τερπνής όψεως της θαλάσσης πρωτεύουσαν της Ελλάδος, ω της φιλοκαλίας», έγραφε στα 1837 ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου, ένας εκ των πρώτων καθηγητών και αρχιτέκτονας του ιστορικού συγκροτήματος του Πολυτεχνείου στην οδό Πατησίων. Από την εποχή εκείνη, στο πρώτο λιμάνι της χώρας μεσολάβησαν πολλά. Ο Πειραιάς πέρασε από το θαύμα της αναδημιουργίας του στα τέλη του 19ου αιώνα, με το πολεοδομικό σχέδιο Κλεάνθη - Schaubert - Klenze, στον απότομο πληθυσμιακό διπλασιασμό μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και από τη βιομηχανική άνθηση στην αποβιομηχάνιση, όλα με επίκεντρο το λιμάνι του. Ενα λιμάνι που, μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ετών, απέκτησε διηπειρωτική σημασία.
