Η ποίηση στην υπηρεσία της πολιτικής
Εκκολαπτόμενοι ποιητές και ρομαντικές ψυχές που αγαπούν να
εκφράζονται με στίχους τριγυρνούν στα έδρανα του ελληνικού Κοινοβουλίου.
Για να εκδηλωθούν, χρειάζεται μόνο η σωστή πολιτική συγκυρία.
Τέτοια τιμή δεν τη φανταζόταν ο Γ.
Παπανδρέου. Ο Ευ. Βενιζέλος να του αφιερώνει στίχους στα γαλλικά; Αλλά,
καθώς επρόκειτο για γαλλικά από το Παρίσι και όχι από τα γήπεδα, οι
δημοσιογράφοι ζήτησαν μετάφραση. Επιτόπου η βενιζελική φυσιογνωμία
φωτίστηκε από κείνο το μειδίαμα που παλαιότερα λάμπρυνε την ατάκα «ο
Στουρνάρας έχει και αυτός τη μάνα του, και ξέρει από φτώχεια». Αυτή τη
φορά, το χαμόγελο συνόδευε στίχους: «Στρατηγέ/ τι ζητούσες στη Λάρισα/
συ/ ένας/ Υδραίος;» απήγγειλε ο κ. Βενιζέλος. «Το “Μπολιβάρ” το ξέρετε;»
ρώτησε αμέσως μετά τους έκπληκτους δημοσιογράφους. Και το μόνο που δεν
υπολόγισε, ήταν αυτή την παράδοξη ιδιότητα της ποίησης να εκδικείται τον
ποιητή αναδρομικά.
