Το εύκολο είναι να λέμε ότι αυτοί οι τύποι που στρίμωξαν χτες τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατηγορώντας τον ότι είναι «κομμουνιστής της δεκαετίας του 70», είναι πληρωμένοι φιλότουρκοι, αλήτες του νεοφιλελευθερισμού, φασισταριά του χειρίστου είδους και ήταν βαλτοί όταν ρωτούσαν «ποιον θα διασώσει η Τρόικα, την Κύπρο ή τους Ρώσους δισεκατομμυριούχους;» Άσχετα αν μία εξ αυτών είναι των προοδευτικών υποτίθεται Ευρωπαίων Πρασίνων. Φαντάσου να μιλά κοτζάμ ευρωβουλευτής των Πρασίνων για φορολογικό παράδεισο στην Κύπρο και να μην εννοεί τα κατεχόμενα αλλά τις ελεύθερες περιοχές. Τέτοιες αλητείες. Καλά έκανε ο Πρόεδρος, που τους απάντησε έντονα για τις «άδικες επικρίσεις» τους και για το ξέπλυμα και για τα περί κομμουνιστή. Το πρόβλημα όμως δεν είναι δικό τους, είναι δικό μας. Γιατί αν τους πληρώνει η Άγκυρα, έπρεπε να τους πληρώνουμε κι εμείς κι αν τους πείθει ο Ερντογάν όφειλε να τους πείθει αποτελεσματικότερα ο Χριστόφιας. Είναι αδιανόητο μια χώρα του μεγέθους της Κύπρου να έχει το πρόβλημα της κατοχής από μια χώρα του μεγέθους της Τουρκίας κι όμως να μην μπορεί να εκφράσει το δίκαιο της και να πείσει. Σαν να είναι κρυμμένοι σε σπήλαια και δεν φαίνονται οι 40 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες που καταπατούν το έδαφος της.