Τα παχύδερμα του κυπριακού κατεστημένου φορτώνουν τις ευθύνες σε κατώτερους υπαλλήλους

  Κρύβονται Γενικός Εισαγγελέας,υπουργοί, γενικοί διευθυντές υπουργείων και φυσικά ο Αναστασιάδης

Ψυχραιμία, έρχονται κι άλλα  

 Άριστος Μιχαηλίδης

Την ώρα που προσπαθούσαν να μας εξηγήσουν ότι για όλο αυτό το κακό, που χειρότερο του δεν μπορούσε να μας πλήξει, φταίει κάποιος Γιώργος Παντελή, υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών, που ξύπνησε ένα πρωί και χωρίς να του πει κανένας, πήγε στον Εισαγγελέα και του έδωσε οδηγίες να ετοιμάσει νομοσχέδιο για κούρεμα, άλλα κακά έπεσαν στα κεφάλια μας. Κι άλλες ανευθυνότητες. Κι άλλες προσβλητικές της νοημοσύνης μας πολιτικές ασυναρτησίες. Δεν ξέρω πώς αντέχουμε ακόμα και γιατί υπάρχουν δημοσιογράφοι που κάνουν και μαθήματα στους άλλους για να μην χαθεί η λογική και η ψύχραιμη σκέψη, μίσιημου. Ποια λογική και ποια ψυχραιμία; Εξαντλήθηκαν από καιρό. Από τότε που νομίζαμε ότι με την πίεση και την κριτική μπορεί να πεισθεί η πολιτική ηγεσία να αφήσει στην άκρη την μικρόνοια του κομματικού πατριωτισμού και «το κόμμα και τα μάτια σας» και να ασχοληθεί σοβαρά με τη σωτηρία του τόπου. Αλλά, δεν υπάρχει πια τέτοια ελπίδα. Τώρα, μόνο νεύρα και απογοήτευση σου προκαλούν. Κάθε μέρα και πιο έντονα. Σαν να το κάνουν σκόπιμα για να μην αφήσουν κανέναν να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Αλλά, είναι δυνατόν να μαθαίνεις ξαφνικά από δημοσίευμα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ότι τα δισεκατομμύρια για τη διάσωση της Κύπρου δεν είναι €17,5, αλλά €23; Είναι δυνατόν όταν μόλις πριν ένα χρόνο μιλούσαμε για 4 - 5 δισεκατομμύρια; Ή μόνο για 1,8 για τη Λαϊκή; Και ξαφνικά τα δισεκατομμύρια έγιναν 23 και οι τράπεζες πήγαν του βρόντου; Όσες θυσίες κάναμε τα τελευταία χρόνια πήγαν χαμένες.

Ανέτοιμη, από καιρό αυτή η χώρα...

Της Ζέζας Ζήκου Οι ατυχείς εξελίξεις επισφραγίζουν την εικόνα της διάλυσης της χώρας, που ραπίζεται διαρκώς από την τρόικα και τους Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι επισημαίνουν όχι μόνο την ασυνεπή τάση των πολιτικών στην τήρηση των συμφωνημένων, αλλά επιπλέον επιπλήττουν την πανικόβλητη Αθήνα διαρκώς. Η νέα κυβέρνηση και χωρίς υπουργό Οικονομικών προτού ανακτήσει τον έλεγχο των δημόσιων οικονομικών, νέες «μαύρες» τρύπες ανακαλύπτονται και, κυρίως, τον έλεγχο των πρωτοβουλιών στο πολιτικό πεδίο, σύρεται σε σπασμωδικές κινήσεις. Η απώλεια εμπιστοσύνης, μαζί με την ύφεση και την ανεργία, σκορπούν παγωνιά στο κοινωνικό σώμα. Οταν ήρθε η ώρα της κρίσης, φάνηκε πόσο ανέτοιμοι και ανεπαρκείς ήταν και είναι όλοι. Τούτη η πικρή επίγνωση βεβαίως δεν παρηγορεί. Μάλιστα αυτή η επίγνωση ανεπάρκειας ίσως επιδεινώνει την αίσθηση ανημπόριας και την απόγνωση. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε αναγκασμένοι, είμαστε προορισμένοι να επιβιώσουμε. Θα επιβιώσουμε. Με κραδασμούς, με αναστατώσεις, με πόνο, με τούτη την κυβέρνηση, ή με νέους ηγέτες, με νέες ιδέες. Σίγουρα με περισσότερη ειλικρίνεια και αυτοκριτική, έτοιμοι για αλλαγές και προσαρμογή. Πρωταρχικό μέλημα, η διατήρηση της συνοχής και μιας εύτακτης λειτουργίας της κοινωνίας, ανεξαρτήτως υλικών δυσχερειών: αυτό μπορούμε να το εξασφαλίσουμε στους εαυτούς μας. Αλλωστε, δεν είμαστε μόνοι σε αυτή την ιστορική καμπή: όλη η Ευρώπη βρίσκεται στην τροχιά της κρίσης, εμείς όμως είχαμε και πάλι την ατυχία της πρωτιάς. Το χειρότερο όλων δεν είναι ότι στέρεψαν τα νοικοκυριά από την έκτακτη φορολόγηση και την ύφεση, αλλά ότι στερεύουν η πίστη, η εμπιστοσύνη προς τις δυνάμεις της ηγεσίας και η αυτοπεποίθηση, δηλαδή η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της ίδιας της κοινωνίας να ανασχέσει την πτώση και να μπει σε τροχιά ανάκαμψης. Ωστε το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας πλέον υπερβαίνει τη δημοσιονομική ασθένεια, υπερβαίνει ακόμη και την ύφεση. Ολα αυτά υπάρχουν, αλλά η ακραία συνέπειά τους είναι ότι η κοινωνία χάνει την εμπιστοσύνη της στον εαυτό της, νιώθει ότι έχουν διαρραγεί οι αντοχές της, και βέβαια νιώθει βαθιά διαψευσμένη, προδομένη, από τις πολιτικές ηγεσίες, που ωστόσο η ίδια η κοινωνία επέλεγε επί σειρά ετών. Στα μάτια της κοινής γνώμης, είναι φανερό ότι το παρόν πολιτικό προσωπικό απλούστατα είναι ανεπαρκές, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί την ιστορική κρίση· οι πολιτικοί μας ήταν φτιαγμένοι και μαθημένοι σε έργα χαμηλής πολιτικής, χαμηλών απαιτήσεων.