Πολιτισμός - Ο σκηνοθέτης Γιάννης Κακλέας: «Η χώρα καταρρέει πολιτισμικά, το ήθος έχει πιάσει πάτο»

Ο σκηνοθέτης γεφυρώνει το 405 π.Χ. με το 2014 μ.Χ. ανεβάζοντας τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο

«Τα μεγάλα λόγια παλαιότερων εποχών δεν έχουν αντίκρισμα σήμερα. Και ο ποιητής τι λέει; Να αλλάξουμε τα πράγματα» επισημαίνει ο Γιάννης Κακλέας

Χρήστος ΝΕ Ιερείδης

Με σύγχρονους τηλεπικοινωνιακούς όρους οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη είναι SMS με πολλαπλούς αποδέκτες. Αποστολέας, ο Γιάννης Κακλέας.

Θεωρεί ότι είναι το αριστούργημα του Αριστοφάνη για δύο συγκεκριμένους λόγους. Πρώτον, έχει, λέει, ευρηματική πλοκή. «Η κωμωδία συναντά την τραγωδία. Πιο λιανά, η κωμωδία με τα μέσα της τραγωδίας σατιρίζει την ίδια την τραγωδία». Ο δεύτερος λόγος είναι «το πολιτικό στοιχείο. Ενας ποιητής εν καιρώ πολέμου τολμά και προτείνει στους πολίτες της Αθήνας ότι η μόνη λύση για να σωθούν η Αθήνα και η ψυχή των πολιτών της είναι η ποίηση».

Σταμάτης Κραουνάκης: «Η δημιουργία είναι η μόνη αντίσταση…»

Στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, 5 και 6 Ιουλίου

Ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Σπείρα Σπείρα ανοίγουν το
Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου με την παράσταση «Αριστοφάνης τώρα».

Γιώργος Σ. Κουλουβάρης

Με αρχηγό τον Διόνυσο και όπλο τη μουσική, ο Σταμάτης Κραουνάκης ενώνει τις 11 σωζόμενες κωμωδίες του αξεπέραστου και πάντα επίκαιρου Αριστοφάνη, τις φέρνει στο τώρα, και μας μιλά για αυτό το εκρηκτικό μείγμα.

Δαφνοστεφανωμένοι από την Ευρώπη, όπου έτυχαν σημαντικής αποδοχής, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Σπείρα Σπείρα, με κορυφαίο τον Μανώλη Μητσιά, ανοίγουν το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου με την παράσταση «Αριστοφάνης τώρα», την Παρασκευή 5 και το Σάββατο 6 Ιουλίου. Με ένα αθώο, μετέωρο χαμόγελο, σαν άναυδος από το πιθανό θαύμα, ο Σταμάτης Κραουνάκης, μέσα από σπαράγματα χορικών, παραβάσεις και τραγούδια, περνά από τη μυσταγωγία στην έκρηξη, από τον αγιασμό στην αποθέωση, και μιλά για την παράσταση και για το εθνικό μας προσόν.

Ελλάδα - Αριστοφάνης, διαχρωνικός και επίκαιρος

Αν ζούσε σήμερα ο Αριστοφάνης, στις Κωμωδίες του θα  ξεμπρόστιαζε το Βατοπέδι, τη Ζιμενς, τη διαπλοκή, τις μίζες, το παραδικαστικό κύκλωμα, το κομματικό πελατειακό σύστημα και το μνημόνιο

.

Κώστας Γεωργουσόπουλος

Oταν το 1959 η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή με υπεύθυνο καθ΄ ύλην υπουργό τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Τσάτσο, απαγόρευσε τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Κουν και συντελεστές τον κομμουνιστή μεταφραστή Βασίλη Ρώτα, τον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Γιάννη Τσαρούχη και τον συνθέτη Μάνο Χατζιδάκι φίλο του πρωθυπουργού, αλλά και χορογράφο τη φίλη του πρωθυπουργού και σύζυγο του καθηγητή Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ Παύλου Μυλωνά, Ραλλού Μάνου, η κριτική, η πολιτική κριτική που έγινε στην κυβερνητική ενέργεια από τα δημοκρατικά φύλλα δεν στεκόταν στην προχειρότητα της παράστασης (σήμερα ομολογημένη), αλλά στο γεγονός πως ο μεν Ρώτας είχε προσθέσει στο κείμενο ευθύ υπαινιγμό για το τότε σκάνδαλο των «βραχωδών οικοπέδων» (αγορά από φιλοκυβερνητικούς αετονύχηδες οικοπέδων στα βράχια πάνω από το Ψυχικό).

Νίκος Μαστοράκης: Ο Αριστοφάνης μιλά για τον φόβο των νέων ιδεών

Ο σκηνοθέτης μιλά για τις «Νεφέλες» που παρουσιάζονται σήμερα και αύριο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου

 

 

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ

«Οι κατηγορίες που αποδίδονται στον Σωκράτη είναι κατηγορίες που θα πρέπει να αποδοθούν, κυρίως, στους σοφιστές. Αυτό προσπαθήσαμε να ερευνήσουμε στην παράσταση...», λέει ο Νίκος Μαστοράκης

«Μια ακίδα στο πλευρό της δημοκρατίας» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τον Σωκράτη κι αυτό είναι ένα από τα θέματα που θέτει επί σκηνής ο Νίκος Μαστοράκης στις αριστοφανικές «Νεφέλες», παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, που παρουσιάζεται απόψε και αύριο στα Επιδαύρια.

Από τον Αριστοφάνη στον Μποστ: η επιβίωση της «παρατραγωδίας»

 Καίτη Διαμαντάκου – Αγάθου*
H παρωδία, σχεδόν τόσο παλιά όσο και ίδια η λογοτεχνία και η λογοτεχνική κριτική[1], βρίσκει, ήδη από την ελληνική Αρχαιότητα ιδιαίτερα πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί στο θέατρο, όπου της προσφέρεται η δυνατότητα να επεκταθεί στο πλήθος των διαφορετικών συστατικών σημείων της θεατρικής πράξης. Ήδη στις αρχές του 5ου αι. π.Χ. οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της σικελικής κωμωδίας καταγίνονται συχνά με την παρωδία μύθων, η οποία, στο αττικό έδαφος της Αρχαίας Κωμωδίας, θα λάβει πρόσθετη σατιρική σημασιοδότηση, με στόχο επιφανή πρόσωπα της πολιτικής σκηνής της εποχής. Στη Μέση Κωμωδία, η μυθολογία θα αναδειχθεί σε «θέμα-συνταγή» της κωμικής δραματουργίας, την ίδια στιγμή που η «παρατραγωδία», δρομολογημένη ήδη από την Αρχαία Κωμωδία, θα στρέφει τα βέλη της σε συγκεκριμένες δραματικές επεξεργασίες μύθων, με ιδιαίτερη προτίμηση στις δημοφιλείς τον 4ο αιώνα τραγωδίες του Ευριπίδη. Αν η εμμονή με τη μυθολογία και τις θεατρικές εκδοχές της υποχωρεί ακολούθως σημαντικά στην αττική Νέα Κωμωδία, θα επανευδοκιμήσει στον κατωϊταλικό χώρο της ελληνικής Δύσης, στις κωμικές σκηνές των «φλυάκων» και στις «ιλαροτραγωδίες» του Συρακούσιου Ρίνθωνα, όπου ανθρώπινοι «τύποι» της καθημερινότητας θα συγχρωτίζονται με θεούς, ημίθεους και ήρωες, σε μια τέλεια σύγχυση της «σπουδαιότητας» και της «φαυλότητας» που δεν έχει πάψει να γοητεύει κωμικούς συγγραφείς και θεατές, τόσο στη μητροπολιτική όσο και στη Μεγάλη Ελλάδα.