Ελλάδα - Πρόσφυγες - Μια εναλλακτική σκέψη του Μητροπολίτη Ιγνάτιου

Μητρόπολίτης Ιγνάτιος: Όποιος αρνείται την προσφορά στους πρόσφυγες δεν είναι ούτε Έλληνας, ούτε Ορθόδοξος 

 

Η μεγαλύτερη δεξαμενή εθελοντισμού στην Ελλάδα είναι η Εκκλησία, είναι η φύση της. Το ξέρουν οι άνθρωποι που προσφέρουν και ετοιμάζουν το φαγητό» δήλωσε ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος και πρόσθεσε ότι «το έλλειμμα συντονισμού δείχνει χάος αλλά εμείς τρέξαμε σε αυτούς τους ανθρώπους. Στις επαρχίες οι πρώτοι που έτρεξαν (να βοηθήσουν τους πρόσφυγες) ήταν οι ιερείς.
Όταν είδα να ανοίγουν παρεκκλήσια στα νησιά για να μπουν οι άνθρωποι, ήταν η αγιότερη πράξη που υπήρξε. Ακόμα και την φυσική εικόνα, το ξύλο, όπου και αν την βρούμε, θα την πάρουμε, θα την καθαρίσουμε και θα την βάλουμε σε ένα καλό σημείο του σπιτιού μας. Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Βεβαίως έχει πόνο, κόπο. Όσο και αν μας λοιδόρησαν εμάς τους Έλληνες, δικαίως τώρα στρέφουν όλοι τα μάτια και λένε ότι οι Έλληνες είναι άνθρωποι. Δεν μπορώ να δεχτώ κάποιον που αρνείται την προσφορά σε πρόσφυγες και μετανάστες.

Ωραίοι... (2)

                                              Μιχάλης Κουντούρης, ΕΦΣΥΝ, 18/09/2016

Ωραίοι...

                                                        Soloup, Το Ποντίκι, 17/09/2016

Ειδομένη : Η ντροπή της Ευρώπης

Σαν ζωολογικός κήπος

Ελλάδα - Κρίση με τους πρόσφυγες - Από χώρα transit, μετατρέπεται σε χώρα εγκατάστασης

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ»

«Βόμβα» από Μουζάλα: Η Ειδομένη δεν θα ξανανοίξει - 2 με 3 χρόνια θα κρατήσει η κρίση με τους πρόσφυγες

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα με τους πρόσφυγες θα κρατήσει για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, εκτίμησε ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, ενώ, όπως είπε, ο ίδιος εκτιμά ότι η Ειδομένη δεν θα ξανανοίξει. 

Μιλώντας στη συνεδρίαση της ΚΕΔΕ, ο κ. Μουζάλας παραδέχτηκε ότι η χώρα μας, από χώρα transit, μετατρέπεται σε χώρα εγκατάστασης.

«Μην πανικοβάλλεστε» φέρεται να είπε ωστόσο, υποστηρίζοντας πως «το πρόβλημα είναι διαχειρίσιμο».

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι πρόσφυγες θα μείνουν στην Ελλάδα για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, γι' αυτό και πρέπει να βρεθούν λύσεις για τη φιλοξενία τους, να μην είναι στους δρόμους, όπως είπε.

Hot Spot ...

                                                     Κ.Μητρόπουλος, Τα Νέα, 03/2016

Πάσχα στην προσφυγιά

Με τον καημό της επιστροφής στις πατρογονικές  τους εστίες

 φεύγουν από τη ζωή οι πρόσφυγες 

 

ΤΟΥ  ΠΑΜΠΟΥ  ΒΑΣΙΛΑ

 
Η Ανάσταση που περίμεναν δεν ήλθε ποτέ. Το όνειρο της επιστροφής στην Κερύνεια και στην Αμμόχωστο μόνο στα τραγούδια έμεινε ατόφιο. Στα 37 χρόνια της προσφυγιάς οι άνθρωποι που τους έλεγαν από το 1974 και εντεύθεν πρόσφυγες, πάντρεψαν παιδιά, έγιναν παππούδες όσοι δεν ήταν και ακολουθώντας τη φυσική, βιολογική, εξέλιξη του ανθρώπου, άρχισαν να φεύγουν από τη ζωή.
Με τον καημό της προσφυγιάς στα γερασμένα τους στήθια, να τους κατατρώει τα σωθικά. Και τα πρόχειρα προσφυγικά σπιτάκια των πρώτων χρόνων της προσφυγιάς, ξανακτίστηκαν με υλικά πιο ανθεκτικά, πιο καλά. Για να αντέξουν μάλλον πολλά ακόμα χρόνια προσμονής της Ανάστασης των προσφύγων, που πλέον είναι φανερό ότι ίσως να μην έρθει ποτέ. Τουλάχιστον όπως την ονειρεύτηκαν τα προσφυγόπουλα του 1975, του 1980, του 1985, παίζοντας στα χώματα των συνοικισμών. Ακούγοντας κάθε Μεγάλο Σάββατο τον Αναστάσιμο Λόγο στη λυόμενη εκκλησία του συνοικισμού το «Χριστός Ανέστη και του χρόνου στα σπίτια μας»! Τότε που γράφαμε στις παράγκες το «Δεν Ξεχνώ», το «έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο» και δεν μας έλεγαν εθνικιστές.

Εκ πατρογονίας...

ΕΦΗΜΕΡΑ

Πόσο πάει η προσφυγιά

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

ΤΟ ΝΑΕΙΣΑΙπρόσφυγας, τελικά, δεν είναι μια κατάσταση στην οποία περιέρχεσαι αν ένα ξένο κράτος εισβάλει στη χώρα σου και σε εκδιώξει από το σπίτι σου. Ούτε τι άφησες πίσω σου και πώς επηρεάζει τα παιδιά σου η απώλεια της περιουσίας σου. Το ότι δεν αποκαταστάθηκε ποτέ η αδικία, δεν έχει καμιά σημασία. Η προσφυγιά έχει να κάνει με τη θέση της γυναίκας στον τόπο που ζεις και την οικονομική κατάσταση του κράτους. Αν η Κύπρος ήταν πλούσια χώρα, τότε ο γιος μου, μπορεί κι ο εγγονός μου να θεωρούνταν πρόσφυγες. Επειδή, όμως δεν της περισσεύουν τα λεφτά της κυβέρνησης, τότε μόνο ο γιος του αδελφού μου και ίσως κι ο εγγονός του μπορεί να θεωρούνται πρόσφυγες. Η προσφυγιά έχει να κάνει με τον προϋπολογισμό του κράτους.
Φυσικάτο «πρόσφυγας» δεν είναι τίτλος τιμής για να τον διεκδικεί κάποιος. Αλλά, πέραν της όποιας σημασίας σε πολιτικό ζήτημα, είναι όντως θέμα οικονομικό.
Ένας άνθρωπος της δικής μου γενιάς, που σήμερα έχει παιδιά στα όρια της ενηλικίωσης, μπορεί και ήδη ενήλικα, έζησε σε αντίσκηνα για χρόνια, έψαξε σε σωρούς από μεταχειρισμένα ρούχα για να ντυθεί, άπλωσε το χέρι για ένα ψωμί, αφήνοντας κατά μέρους περηφάνια και αξιοπρέπεια. Και κατάφερε να ορθοποδήσει, κάποτε με ελάχιστη βοήθεια και κάποτε με μηδενική. Παρόλο που ξαναβρήκε την αξιοπρέπειά του, ο πρόσφυγας του 1974 δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει την περιουσία που έχασε (στις πλείστες των περιπτώσεων). Κι η κυβέρνηση δεν κατάφερε ποτέ να κάνει πράξη τη θεωρία περί ίσης κατανομής των βαρών. Γι’ αυτό οι άνθρωποι, όσο περίεργο κι αν ακούγεται να διεκδικεί προσφυγικό βοήθημα ένας 25χρονος που δεν έχει τα βιώματα του πρόσφυγα, μάλλον τα δικαιούται. Κι αν το κράτος το θεωρεί εξωφρενικό, αν νιώθει πως δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν και δεν μπορεί η προσφυγική ταυτότητα να διαιωνίζεται, μπορεί να το πει ευθέως. Κι όχι να βρει τη σολομώντεια λύση ότι πρόσφυγες είναι μόνο οι εκ πατρογονίας, χωρίζοντας τους ήδη χωρισμένους πολίτες της σε ακόμα δύο στρατόπεδα.

Αποστολή άρθρου με email

κλείσιμο παραθύρου

Ονοματεπώνυμο αποστολέα:
Email αποστολέα: *
Email παραλήπτη: *
Το σχόλιό σας:
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
Αποστολή αντιγράφου σε μένα
ΕΦΗΜΕΡΑ Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου