Ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας Φίλιπ Ροθ μιλάει για τη Νέμεση, για τον φθόνο και για τις θυσίες που απαιτεί η αφοσίωση σε έναν σκοπό

Το ανθρώπινο στίγμα του Φίλιπ Ροθ

Φωτογραφία: Tommy Agriodimas (Effex+)

Μαριλένα Αστραπέλλου
«Θυμάμαι την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε» λέει ο Φίλιπ Ροθ καθώς μου δίνει ένα ποτήρι νερό στο διαμέρισμά του στο Upper West Side της Νέας Υόρκης. «Ο φωτογράφος με τράβηξε φωτογραφίες έξω από το γραφείο μου, μπροστά από ένα τεράστιο σφενδάμι. Το θυμάμαι, επειδή αυτό το σφενδάμι δεν υπάρχει πια. Η τελευταία φωτογραφία του ήταν αυτή στο εξώφυλλο του περιοδικού σας. Ηταν ένα όμορφο δέντρο. Ηταν πάνω από 200 ετών και σάπιζε. Σάπιζε από μέσα και έπρεπε να κοπεί. Τα σφενδάμια ζουν πολλά χρόνια, αλλά τελικά σαπίζουν εσωτερικά. Οπως θα συνέβαινε και σε εμάς αν ζούσαμε τόσο».