Μοντέρνα τέχνη: Οι τελετές των δισεκατομμυριούχων
Ο γερμανός καθηγητής της Θεωρίας της
Τέχνης Χ. Φάλκενμπεργκ συνδέει την έκρηξη της αφηρημένης τέχνης με το
big bang του μεταπολεμικού καπιταλισμού. Εχει δίκιο;
O πρώην χρηματιστής - Ο Τζεφ Κουνς,
τον Ιούνιο του 2012, ποζάρει χαμογελαστός μπροστά στον πίνακά του
"Antiquity 3", σε έκθεση ζωγραφικής στην Φρανκφούρτη.
Είναι το μεταπολεμικό
κίνημα της μοντέρνας τέχνης μια «θρησκευτική έκφραση» των όπου Γης
δισεκατομμυριούχων; Και ποια είναι η αντανάκλαση του χρηματιστηρίου της
μοντέρνας τέχνης με τις αποφάσεις των ηγετών, από τον Κένεντι ως τον
Ρίγκαν και τον Κλίντον; Πώς διαμορφώθηκε η θηριώδης παγκόσμια οικονομία
της αγοράς;
Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στους «Financial Times» ο γερμανός
συλλέκτης και καθηγητής της Θεωρίας της Τέχνης στην Ακαδημία Τεχνών του
Αμβούργου, Χάραλντ Φάλκενμπεργκ, κάνει ακριβώς αυτό, ανατρέχει δηλαδή
στην ανά δεκαετία αλληλένδετη σχέση μεταξύ της οικονομίας και του κόσμου
της τέχνης. Χρησιμοποιεί ως αφετηρία ένα ορόσημο για την Ιστορία της
σύγχρονης τέχνης - σύμφωνα με τον αμερικανό κριτικό και φιλόσοφο της
τέχνης Αρθουρ Ντάντο: την έκθεση του Αντι Γουόρχολ στην γκαλερί Stable
στη Νέα Υόρκη, όπου παρουσίασε τα περιβόητα ξύλινα κουτιά, αντίγραφα των
πακέτων συσκευασίας των σφουγγαριών με σαπούνι Brillo. Η έκθεση είχε
γίνει το 1964, τέσσερα χρόνια μετά την ανακοίνωση των προγραμματικών
θέσεων του Τζον Φ. Κένεντι, με το σύνθημα «Νέα Σύνορα» (Νew Frontier), η
ευφορία ήταν διάχυτη για το οικονομικό θαύμα της Αμερικής και το
ενδιαφέρον μεγάλο για τα καλλιτεχνικά κινήματα που το περιέθαλπαν
σατιρίζοντάς το - ως γνωστόν, ο Αντι Γουόρχολ, υπεύθυνος για το «θαύμα»
να μεταμορφώσει αντικείμενα της καθημερινής ζωής σε έργα τέχνης και την
τέχνη σε μπίζνες, ηγείτο αυτής της σχέσης αγάπης - υπονόμευσης...
