Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου
μυθιστορήματός του («Η μπλε κιθάρα») στα ελληνικά, ο κορυφαίος ιρλανδός
συγγραφέας μιλάει για το έργο του, όπου οι καλλιτεχνικές και
υπαρξιακές αγωνίες είναι αδιαχώριστες
Γρηγόρης Μπέκος*
«Υποψιάζομαι ότι κάθε
συγγραφέας γράφει ένα και μόνο βιβλίο, ξανά και ξανά, στην προσπάθειά
του να αγγίξει την τελειότητα. Κάθε βιβλίο είναι ένας ακόμη τόμος που
προστίθεται στο Μεγάλο Βιβλίο, το έργο, δηλαδή, της ζωής του. Σχετικά με
το ποιο ήταν το σημείο εκκίνησης της "Μπλε κιθάρας" ή οποιουδήποτε
άλλου μυθιστορήματός μου, δεν έχω την αίσθηση ότι ξεκινάω από κάπου αλλά
ότι βρίσκομαι πάντοτε ήδη στον δρόμο, όπως οι περιπλανώμενοι αλήτες του
Μπέκετ. Εννοώ ότι οι πρώτες λέξεις που γράφω δεν συνιστούν την αρχή της
ιστορίας του βιβλίου, αυτή έχει συντελεστεί πολύ καιρό πριν, πώς ή πού
ακριβώς δεν ξέρω. Πρόκειται για ένα συνεχές. Η διαδικασία της
μυθιστοριογραφίας φαντάζει στα μάτια μου όλο και περισσότερο όπως η
διαδικασία του ονειρεύεσθαι - μπορείτε να πείτε από πού προέρχονται τα
όνειρά σας ή πώς ξεκινούν; Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε το
κάθε μυθιστόρημα σαν ένα όνειρο - ελεγχόμενο λίγο-πολύ».
